นกระแอมไอแก้เก้อ “ซู่เป่า หนูพอจะวาดคาถาเป็นไหม?”
“วาดเป็นค่ะ คุณลุงใหญ่ต้องการยันต์แบบไหนคะ?” ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก
“ยันต์ขับไล่สิ่งชั่วร้าย” ซูอีเฉินตอบเสียงขรึม
เด็กน้อยมองซูอีเฉินด้วยสายตาพิจารณา “คุณลุงใหญ่… คุณลุงกลัวผีเหรอคะ?”
“ลุงไม่ได้กลัวเรื่องแบบนั้นหรอก” ซูอีเฉินยังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉย เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
เจ้าตัวน้อยทำหน้าตาเหมือนจะบอกว่า ‘หนูรู้ทันหมดแล้วแต่แค่ไม่พูดหรอกนะคะ’ พลางตบแขนซูอีเฉินเบา ๆ “ลุงใหญ่คะ ไม่เป็นไรค่ะ หนูเข้าใจ!”
ช่างเป็นเด็กจอมซุกซน และเจ้าเล่ห์เสียจริง!
**
เมื่อกลับถึงบ้านสกุลซู สิ่งที่รออยู่ ก็คือการป้อนอาหารสารพัดอย่างจากคุณยายตามธรรมเนียม หลังจากอิ่มหนำสำราญแล้ว คุณตาซูยังคงมีสีหน้าเคร่งขรึม ก็เรียกซูอีเฉินไปคุยในห้องหนังสือ
ซู่เป่าอยู่เป็นเพื่อนคุณยาย ช่วยนวดขาให้พลางคุยเจื้อยแจ้วไปด้วย สักพักจึงรีบวิ่งกลับห้องไป
ใบหน้าของคุณยายประดับด้วยรอยยิ้ม ขาที่ได้รับการนวดจากหลานสาวให้ความรู้สึกเบาสบายอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าอีกเพียงอึดใจเดียวเธอก็จะลุกขึ้นยืนได้อย่างปาฏิหาริย์!
ซู่เป่ากลับเข้าห้องมานอนคว่ำบนโต๊ะ แล้วเริ่มลงมือวาดรูป ภาพแรกเป็นรูปคุณยายนั่งบนรถเข็น เจ้าตัวน้อยพึมพำว่า “ขาของคุณย่าไม่ค่อยดี…”
ภาพต่อมา เป็นรูปผู้ชายคนหนึ่ง กำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น นอกหน้าต่างมีดวงดาว พระจันทร์… และผีผู้หญิงตัวหนึ่ง ซู่เป่าบ่นพึมพำอีกว่า “ลุงใหญ
