่นอนไม่หลับ…”
เจ้าเสี่ยวอู่เดินเตาะแตะเท้าแบะไปมาบนโต๊ะ พลางเต้นรำร้องเพลงเสียงหลง “นอนไม่หลับ~ นอนไม่หลับ~ กลิ่นน้ำหอม… เตียงกำลังโยก~ โลกกลับหัว~ อยากพลิกตัวจริง ๆ คุณอยู่ข้างกาย… โอ้ววว~”
เสียงสูงสุดท้ายมาพร้อมท่ากางขา จนเผลอเตะเจ้าเต่าตกโต๊ะไปโดยไม่ตั้งใจ
โชคดีที่โต๊ะไม่สูงนัก อีกทั้งมีพรมหนานุ่มปูไว้ กระดองของมันจึงไม่แตกร้าว เต่าแก่คลานต้วมเตี้ยมกลับมาหดตัวอยู่ข้างเท้าของซู่เป่าอย่างเจียมตัว
“นกตัวนี้ส่งเสียงดังน่ารำคาญจริง ๆ” จี้ฉางขมวดคิ้วพลางปิดสมุดบันทึกลงด้วยความหงุดหงิด
“อาจารย์คะ มีวิธีรักษาอาการนอนไม่หลับไหมคะ?” ซู่เป่าเอ่ยถาม
จี้ฉางเอนกายพิงริมหน้าต่างพลางเอ่ย “มีอะไรที่อาจารย์ไม่รู้บ้างล่ะ? สูตรยาแก้นอนไม่หลับย่อมต้องมีอยู่แล้ว ฟังให้ดีนะ… ต้องใช้สมุนไพรจีนตามนี้: ตั๋งซัม, ไป๋จู๋คั่ว, หวงฉีอบ, กันเฉ่าอบ, ฝูหลิง…”
เขาเอ่ยชื่อสมุนไพรจีนยาวเหยียดถึง 11 ชนิดในคราวเดียว เพราะไม่คิดว่าเด็กน้อยจะจำได้ กะว่าค่อยพูดซ้ำอีกรอบตอนไปซื้อ
ทว่าซู่เป่ากลับจรดปากกาเขียนลงบนกระดาษพลางทวนซ้ำ “ตั๋งซัม, ไป๋จู๋คั่ว, หวงฉีอบ, กันเฉ่าอบ, ฝูหลิง…”
เธอพูดออกมาไม่ผิดแม้แต่คำเดียว!
จี้ฉางสะดุ้งในใจ เจ้าก้อนนี่ มีความจำดีขนาดนี้เชียวหรือ?
แถมยังเขียนหนังสือได้อีก?
เขารีบชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆ กลับเห็นเพียงรอยขีดเขียนยุ่งเหยิงเต็มกระดาษ
“นี่มันตัวอะไรน่ะ?” จี้ฉางชี้นิ้วที่สั่นเทาไปที่ภาพวาดประห
