ลาดตา พร้อมกับหรี่ตามองอย่างจับผิด
ซู่เป่าชี้ไปยังรูปคนตัวเล็กที่วาดบนกระดาษ ซึ่งกำลังพยายามกั้นน้ำที่สาดเข้ามา “นี่คือการกั้น อ่านว่า ‘ตั๋ง-กั้น’ (ตั๋งซัม) อาจารย์ไม่รู้จักพินอินเหรอคะ? โง่จริง ๆ เลย”
“ส่วนนี่คือการเหยียด ดูพี่ชายคนนี้กำลังเหยียดขาออกสิคะ ‘ตัง-เหยียด’” ซึ่งคำเหล่านี้เป็นเพียงคำพ้องเสียงในจินตนาการของเด็กน้อยเท่านั้น
จี้ฉางถึงกับอึ้งจนหนังศีรษะชา “แล้วนี่คือ ‘ไป๋จู๋คั่ว’ เหรอ?” เขาชี้ไปที่รูปกระทะเหล็กใบใหญ่ ที่มีคนกำลังผัดลูกหมูทั้งตัว โดยซู่เป่าใช้พู่กันแต้มสีขาวบนตัวลูกหมูเป็นพิเศษ
“อื้ม นั่นแหละค่ะ ผัดหมูขาว (ไป๋จู๋)” ซู่เป่าพยักหน้า
เมื่อวาดสัญลักษณ์แทนสมุนไพรทั้ง 11 ชนิดเสร็จแล้ว ซู่เป่าก็พับกระดาษเก็บใส่กระเป๋าแล้วรีบวิ่งออกไปทันที “หนูจะไปหาลุงใหญ่ค่ะ!”
เมื่อเห็นซู่เป่าวิ่งออกไปแล้ว เจ้าเสี่ยวอู่ก็กระพือปีกลงมาบนพื้น ย่ำเท้าเตาะแตะไล่ตามไปติด ๆ ส่วนคุณเต่าก็ค่อย ๆ ยืดคอเดินตามนกแก้วไปอย่างเชื่องช้า
จี้ฉางดูเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง เดินรั้งท้ายอยู่เป็นคนสุดท้ายด้วยท่าทางเคร่งขรึม…
ซู่เป่าวิ่งมาถึงหน้าห้องหนังสือ เธอกลับต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงแว่วออกมาจากข้างใน “พ่อของซู่เป่า…”
เจ้าตัวน้อยยืนนิ่งงันด้วยความตกใจ คุณตากับคุณลุงใหญ่กำลังพูดถึงเรื่องพ่อเหรอ?
พวกเขากำลังพยายามหาพ่อให้เธอ… หรือคิดจะส่งเธอไปอยู่กับพ่อกันนะ?
ซู่เป่าเม้มริมฝีปากแน่น มือน้อยกำกระด
