ังวล เมื่อนึกถึงผู้ชายท่าทางเหมือนหัวหน้าอาชญากรที่เขาเห็นเมื่อตอนเช้า…
“จะพบกันที่นี่เหรอคะ?” ซู่เป่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามเสียงแผ่ว
เมื่อเห็นท่าทางไม่มั่นใจของหลานสาว ซูอีเฉินจึงตอบรับอย่างแน่วแน่ “ครับ พบกันที่บ้านตระกูลซูของเรานี่แหละ”
ในที่สุดซู่เป่าก็พยักหน้าตกลง “ก็ได้ค่ะ”
**
ณ กองทัพแห่งหนึ่ง
ท่ามกลางการประชุมอันเคร่งเครียด มู่กุยฝาน นั่งหมุนปากกาในมืออย่างไม่ใส่ใจ ปากกาเซ็นชื่อสีดำเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วระหว่างนิ้วมือเรียวยาวของเขา
“เรื่องนี้ต้องให้ ‘มู่น้อย’ ไปจัดการเสียหน่อย” ผู้บังคับบัญชาเอ่ยขึ้นพลางเหลือบมองมู่กุยฝานที่ยังคงเล่นปากกาอยู่
“มู่น้อย!”
มู่กุยฝานส่งเสียง “อืม” ในลำคอเบา ๆ “สองวัน… อีกสองวันผมจะปิดเคสนี้ให้คุณเอง”
ทุกคนในห้องประชุมถึงกับอึ้ง “???”
นี่เขาได้ฟังภารกิจหรือเปล่า? งานนี้อยู่ที่ประเทศ M เลยนะ แค่บินไปกลับก็หมดวันแล้ว! หากไม่ใช่เพราะสถานการณ์ยากลำบาก พวกเขาก็คงไม่ดึงตัวมู่กุยฝาน ที่เพิ่งลาพักร้อนกลับมาทำงานด่วนหรอก
“มีคำถามอื่นอีกไหม?” มู่กุยฝานถามทิ้งท้าย
บรรดาผู้นำหลายคนได้แต่นิ่งอั้น… เอาเถอะ ในเมื่อคุณเก่งที่สุดในรุ่น จะทำอะไรก็ทำ!
“ไม่มีปัญหาครับ ผมไปล่ะ… กำลังรีบ” มู่กุยฝานลุกขึ้นยืน ก้าวเท้ายาว ๆ เพียงไม่กี่ก้าวร่างเขาก็หายวับไปจากห้องประชุม ลูกน้องของเขาต้องรีบกล่าวคำขอโทษผู้อาวุโสด้วยเหงื่อที่ชุ่มโชกมือ
“ท่านหัวหน้าครับ!” ลูกน้องว
