บทที่ 95 ซินจื่อเหมิง ผู้อัดอั้น
ซูอีเฉินหาร้านกาแฟเงียบสงบในบริเวณใกล้เคียง และขอเปิดห้องรับรองส่วนตัว ไม่ว่าซู่เป่าอยากทำอะไร เขาก็พร้อมตามใจไปเสียทุกอย่างโดยไม่เคยเอ่ยปากถามถึงเหตุผล
ขณะที่ซูอีเฉินนั่งลงข้างหลานสาว ทันใดนั้นสายตาของเขาก็พลันมืดดับลงวูบหนึ่ง เขาพยายามฝืนรักษาความสงบนิ่งไว้ พร้อมกับหยิบขวดยาออกมาด้วยความมิดชิด เทตัวยาออกมาห้าเม็ดแล้วส่งเข้าปากไปอย่างรวดเร็ว
ซู่เป่าขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกังวล
“เขาซ่อนอาการได้เก่งมาก แต่เธอก็ยังเห็นสินะ… คุณลุงของเธอร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่หรอก จัดการเรื่องตรงหน้าให้เสร็จก่อน แล้วค่อยกลับไปคุยเรื่องนี้กันต่อ” จี้ฉางที่ลอยอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเสียงเรียบ
ซู่เป่าจำใจละสายตาจากลุงใหญ่แล้วหันไปหาแขก “สวัสดีค่ะคุณป้า! หนูชื่อซู่เป่าค่ะ”
ซินจื่อเหมิงรู้สึกแปลกพิลึกอยู่ไม่น้อย
ผู้ชายตัวโตท่าทางน่าเกรงขามคนนั้นนั่งกินยาอยู่ข้าง ๆ เธอควรจะเข้าไปทักทายดีไหมนะ?
“สวัสดีจ้ะซู่เป่า… หนูมีธุระอะไรกับป้าหรือเปล่าจ๊ะ?” เธอหันมาส่งยิ้มให้เด็กน้อย
“คุณป้าคะ ซู่เป่ามาช่วยจับ…” ใบหน้าจิ้มลิ้มของซู่เป่าดูจริงจังขึ้นมาทันที
“เกือบหลุดปากแล้วไหมล่ะ? ต้องบอกว่ามาขจัดโชคร้ายต่างหาก!” จี้ฉางที่อยู่ข้าง ๆ รีบเอามือปิดปากเด็กน้อยไว้แทบไม่ทัน
“ซู่เป่ามาช่วยคุณป้าขจัดโชคร้ายค่ะ!” ซู่เป่ากลั้นหายใจฮึบหนึ่งก่อนแก้คำพูดใหม่
หืม? เดี๋ยวนี้วงการหมอผีเขาแข่งขันกันสูงขนาดนี
