าไม่ยอมตามใจ เขาก็จะอาละวาดไม่พอใจ”
“ตอนปีใหม่เราไปบ้านเกิดเขา แค่เรื่องเล็กน้อยเขาก็หาเรื่องทะเลาะ ป้าโกรธเลยบอกว่าจะกลับเข้าเมือง เขาก็ยอมให้ป้าไปจริง ๆ นะ”
“ป้าต้องเดินเท้าจากหมู่บ้านท่ามกลางความมืดตอนเกือบเที่ยงคืน เดินอยู่คนเดียวสองชั่วโมงเต็ม ๆ กว่าจะถึงตัวเมืองก็ปาเข้าไปตีหนึ่งตีสอง ช่วงปีใหม่ไม่มีรถวิ่งเลยสักคัน…”
ซู่เป่าเบิกตากว้าง คล้ายเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที
คาดว่าคงเป็นตอนนั้นเองสินะ… ที่เจ้าผีขี้ขลาดตัวร้ายฉวยโอกาสตอนที่คุณป้าอ่อนแอ เข้าสิงสู่และหลอกหลอนจนถึงทุกวันนี้!
