บทที่ 92 เขามีลูกสาวหรือ?!
คุณป้าจอมแทรกคิวรีบจูงมือเด็กที่ชื่อต้วงต้วงเดินเลี่ยงไปอีกทาง พลางสะบัดหน้าหนีอย่างขัดใจ “ไม่นั่งก็ได้! ใครจะอยากนั่งตรงนี้กัน ซวยชะมัด…”
ซูอีเฉินไม่ได้สนใจคำค่อนขอดนั้น เขาเดินตรงไปนั่งลงแทน พลางยกขาขึ้นไขว่ห้างด้วยท่าทางสง่างาม มือข้างหนึ่งถือถังป๊อปคอร์น ส่วนอีกข้างพาดไว้บนพนักเก้าอี้ โอบล้อมเด็ก ๆ ไว้ในวงแขนอย่างไม่รู้ตัว
“ถ้าไม่นั่งก็ไปให้พ้น” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ “ถ้าฉันยังเห็นหน้าพวกเธออีกครั้ง ก็อย่าหวังจะได้อยู่ในสวนสนุกแห่งนี้ต่อเลย”
คำพูดช่างเผด็จการและไม่ฟังเหตุผลเอาเสียเลย
“พวกเธอ! ต้วงต้วงจะเล่นตรงนี้ ไม่ได้ยินหรือไง? ลุกออกไปให้หมด!” ป้าวัยกลางคนยังไม่วายหันไปแผดเสียงกราดเกรี้ยวใส่เด็กคนอื่น ๆ ที่ขวางทาง
ทว่าพอป้าคนนั้นเห็นสายตาคมกริบของซูอีเฉินตวัดมองอีกครั้ง เธอก็ถึงกับสะดุ้งโหยง
เธอแค่นเสียงหึในลำคอ ก่อนจูงเด็กชายจอมซนเดินจากไปอย่างหัวเสีย ปากยังบ่นพึมพำไม่หยุด “ชิ! พวกหัวไม่ดีหางก็ไม่ดี! ยิ่งรวยก็ยิ่งไร้มารยาท… นี่แหละพวกคนเมืองใหญ่ เก่งนักหรือไงกัน…”
ซินจื่อเหมิงรีบก้มศีรษะขอโทษซูอีเฉิน หลังจากจัดการความวุ่นวายอย่างจนปัญญาเสร็จเธอก็รีบวิ่งตามหลังไปพลางปราม “พอเถอะค่ะอาสะใภ้ พูดน้อย ๆ หน่อยเถอะ”
“ฮึ่ม!” ป้าคนนั้นส่งเสียงฟึดฟัด
“ผมอยากดื่มน้ำผลไม้! ผมอยากดื่มน้ำผลไม้เดี๋ยวนี้!” เด็กชายต้วงต้วงเริ่มแผดเสียงงอแง
“รอเดี๋ยวนะจ๊ะ…” ซ
