ินจื่อเหมิง
“ผมอยากดื่มตอนนี้! ทันที! เดี๋ยวนี้เลย!”
เมื่อเห็นซินจื่อเหมิงยอมรับชะตากรรม เดินคอตกไปต่อแถวซื้อน้ำผลไม้ให้คนพวกนั้น ซู่เป่าก็ถอนหายใจยาวทันที “เฮ้อ~ ช่างเป็นวิบากกรรมแท้ ๆ เลย!”
ท่านอาจารย์เคยบอกว่า ผีเกาะหลังป้าคนนั้นชื่อว่า ผีขี้ขลาด
ไม่รู้ว่าถ้าจับเจ้าผีตัวจ้อยนั่นไปแล้ว คุณป้าซินจื่อเหมิงจะกลายเป็นคนกล้าหาญเหมือนซูเปอร์แมนหรือเปล่านะ? ถ้าเจอเรื่องที่ไม่ชอบ เธอจะกล้าปฏิเสธออกไปตรง ๆ ได้ไหม?
ซูอีเฉินเห็นใบหน้านุ่มนิ่มของซู่เป่าขมวดคิ้วมุ่น ดูเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อยกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก เขาก็อดขำไม่ได้
“กินป๊อปคอร์นสิ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สำทับเสียงเบา “แต่อย่าไปบอกคุณยายนะ”
ป๊อปคอร์นรสหวานโดยเฉพาะของที่ขายตามสวนสนุก คุณยายมักกังวลว่ามันเต็มไปด้วยกลิ่นสังเคราะห์ สีผสมอาหาร และสารเร่งต่าง ๆ สำหรับคุณยายแล้ว ของทำเองนั้น คือสิ่งที่ดีที่สุด ส่วนของข้างนอกไม่ว่าราคาสูงแค่ไหนก็เป็นเพียงอาหารขยะ’
นี่คือกฎเหล็กของคุณยายซู
ซู่เป่ารับถังป๊อปคอร์นมา ยื่นแบ่งให้พวกพี่ ๆ ก่อนหยิบเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ พลางพยักหน้าหงึกหงัก “อืม ๆ รับรองไม่บอกแน่นอนค่ะ!”
ซูเหอเหวินชายตามองถังป๊อปคอร์นด้วยหางตาพลางเอ่ยเรียบ ๆ “พ่อครับ แบบนี้เท่ากับสอนเด็กให้เสียคน”
“แกน่ะหุบปากไปเลย” ซูอีเฉินถลึงตาใส่ลูกชายเบา ๆ
ไม่อย่างนั้นถ้าเรื่องถึงหูคุณยาย คนที่ต้องโดนดุหนักที่สุดก็คือเขานี่แหละไม่ใช่หรือ?
“พี่ชาย
