พิ่มอีกหนึ่งฉบับ
[โดยเฉพาะส่วนงานสุขาภิบาล ต้องวางแผนให้ดีที่สุด]
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ชวี่เซี่ยงแว่วมาว่า วันนี้ท่านประธานพาคุณหนูซู่เป่าไปเที่ยวสวนสนุก อย่าบอกนะว่าคุณหนูเผลอตกส้วมไปแล้ว ท่านประธานถึงได้ดูเดือดดาลเรื่องห้องน้ำขนาดนี้…
ซู่เป่าโอบคอซูอีเฉินพลางกระซิบถาม “คุณลุงคะ คุณลุงช่วยหาที่อยู่ของคุณป้าซินจื่อเหมิงให้หนูหน่อยได้ไหมคะ?”
“จะไปหาเธอทำไมหรือ?” ซูอีเฉินมองไปทางหานหานและซูเหอเวิ่นที่กำลังเดินตามมา ก่อนหันมาถามหลานสาว
“ไปจับผีค่ะ!” ซู่เป่าโน้มตัวไปกระซิบชิดใบหูของลุงใหญ่
“ได้สิ” เขาไม่ถามต่อแม้แต่คำเดียว ไม่ว่าซู่เป่าต้องการอะไร เขาก็พร้อมจะเนรมิตให้ได้ทุกอย่าง
อีกด้านหนึ่ง
มู่กุยฝานได้รับข้อมูลทั้งหมดของคนในตระกูลซูมาไว้ในมือ รวมถึงรูปถ่ายของทุกคนด้วย
“ซูจิ่นอวี้…” เขาจ้องมองรูปถ่ายใบหนึ่งอย่างเงียบขรึมพร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ตายแล้วหรือ?”
เขาขมวดคิ้วมุ่น รู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านในใจขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ หญิงสาวในภาพนั้นใบหน้าซีดขาว ดูบอบบางและอ่อนแอ คืนนั้นเขาอาจมองไม่เห็นใบหน้าของเธอชัดเจนนัก แต่ดวงตาคู่นี้กลับดูคุ้นเคยอย่างประหลาด
“ไปตรวจสอบซูจิ่นอวี้คนนี้มาให้ละเอียด เมื่อห้าปีก่อนเธอไปอยู่ที่ไหนมาบ้าง”
ลูกน้องที่อยู่ด้านข้างรีบรายงาน “ท่านประมุข ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบเรื่องนั้นแล้วครับ คุณหนูเล็กของตระกูลซูเพิ่งกลับมาจากเมืองหนานเฉิง ก่อนหน้านี้ซูจิ่นอวี้หายตัวไป
