อยเถอะค่ะ หนูจะกลั้นหายใจไม่ไหวแล้ว!” ซู่เป่าเอามือทั้งสองข้างทับผ้าพันคอปิดจมูกไว้แน่นพลางโวยวาย
สิ้นเสียงหวือจากสายชำระ ในที่สุดหานหานก็เดินออกมา “ไปกันเถอะ… เหม็นชะมัดเลย!”
“ตัวเองเหม็นแท้ ๆ ยังไม่รังเกียจตัวเองอีกนะคะ!”
ซู่เป่าพุ่งตัวออกจากห้องน้ำอย่างรวดเร็วแล้วตะโกนไปด้วย
*
ณ บริเวณทางเดินด้านนอก
ซูอีเฉินยืนล้วงกระเป๋ากางเกงรอเด็ก ๆ ด้วยท่าทางสุขุม ทันใดนั้นเขาก็เห็นซู่เป่าที่ห่อตัวจนกลมเหมือนบ๊ะจ่างลูกเล็ก ๆ วิ่งหน้าตั้งออกมาเป็นคนแรก
ไปเข้าห้องน้ำ… ต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ?
ดูท่าว่ามาตรฐานสุขอนามัยของห้องน้ำสาธารณะในสวนสนุกแห่งนี้จะย่ำแย่เกินทน
ซูอีเฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความส่งออกไปอย่างรวดเร็ว
[ซื้อที่ดินชานเมืองแปลงนั้น วางแผนสร้างสวนสนุกด่วน คืนนี้ส่งร่างโครงการมาให้ฉัน]
พอซู่เป่าวิ่งมาถึงระยะปลอดภัย เธอก็รีบกระชากหน้ากากและผ้าพันคอลง สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึก ๆ
เธอตั้งใจจะบอกว่าอากาศข้างนอกสดชื่นกว่า แต่พอรู้ตัวอีกที ก็ยังยืนอยู่ใกล้ประตูห้องน้ำอยู่ดี
“แหะ ๆ” เด็กน้อยรีบไปล้างมือให้สะอาดแล้ววิ่งแจ้นไปหาซูอีเฉิน
“คุณลุงใหญ่คะ!” หลานน้อยร้องเรียกอย่างร่าเริง ผมเปียสองข้างกระดกขึ้นลงตามจังหวะการวิ่ง ซูอีเฉินโน้มตัวลงอุ้มหลานสาวขึ้นมาแนบอกโดยอัตโนมัติ
จังหวะนั้นเอง เขาก็ได้กลิ่นอ่อน ๆ จาง ๆ จากตัวเด็กน้อย
นิ้วเรียวยาวของซูอีเฉินกดหน้าจอส่งข้อความกำชับเ
