กลับมา
“อ้าว เมื่อกี้พี่บอกว่าจะมาฉี่นี่นา!” ซู่เป่าทำหน้ามุ่ย
“ก็ตอนย่อตัวลงแล้วมันเผลอกลั้นไว้ไม่อยู่นี่นา มันเลยหลุดออกมาด้วยเลย!” หานหานโวยวาย
“อย่าเพิ่งวิ่งหนีนะ รอฉันก่อน!” หานหานตะโกนไล่หลังมา
ซู่เป่ายืนนิ่งอยู่อึดใจหนึ่ง พี่สาวตัวเหม็น!
จะทำยังไงดีนะ?
ซู่เป่าค้นในกระเป๋าสะพายใบจิ๋วของเธอ ก่อนหยิบหน้ากากอนามัยออกมาสวม แต่ก็…
“อืม ยังเหม็นอยู่ดีเลย” เธอค้นต่อไปจนเจอผ้าพันคอผืนเล็กที่คุณยายให้ไว้ตอนออกจากบ้าน เพราะกลัวหลานรักจะหนาวตอนขึ้นรถเปิดแอร์
ซู่เป่าหยิบผ้าพันคอออกมา ห่อหัวแล้วพันรอบจมูกไว้หลายตลบ จนตัวเองดูเหมือนกับบ๊ะจ่างลูกเล็ก ๆ
คุณป้าคนหนึ่งเดินผ่านมาเห็นท่าทางของเด็กน้อยเข้า ก็ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู
“พี่สาวบอกให้รอ เธอก็รอจริง ๆ เหรอ? เหม็นก็ออกไปรอข้างนอกสิ!”
“ไม่ได้ค่ะ เด็กพูดแล้วต้องรักษาคำพูด!” ซู่เป่าเอ่ยตอบคุณป้าที่เดินผ่านมาด้วยน้ำเสียงอู้อี้
คุณป้าคนนั้นหลุดหัวเราะออกมาพลางส่ายหน้าอย่างเอ็นดู ก่อนเดินออกจากห้องน้ำไป
“พี่สาว… พี่เป็นยังไงบ้างคะ?” ซู่เป่าเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะขาดใจตายเพราะขาดอากาศหายใจ
“รอแป๊บนึง… อีกนิดเดียวเท่านั้น!” หานหานตอบกลับมาเสียงสั่น
“ไอ้หนึ่งนิดของพี่นี่มันเท่าไหร่กันแน่คะ?” ซู่เป่าขมวดคิ้ว
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน… ขอดูก่อนนะ…”
คนที่กำลังยืนต่อแถวอยู่ด้านนอกเริ่มกลั้นขำไม่อยู่
เด็กพวกนี้น่าสนใจจริง ๆ!
“พี่สาวรีบหน่
