บทที่ 90 ความสุขครั้งแรกของพี่น้องสี่คน
สวนสนุกดรีมแลนด์แฮปปี้วัลเลย์ ถือเป็นสวนสนุกใหญ่ที่สุดในเขตเมืองหลวง
ที่นี่เปรียบเสมือนสรวงสวรรค์ของเด็ก ๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยพนักงานในชุดมาสคอตตุ๊กตาน่ารัก เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นจากเครื่องเล่นดังสะท้อนไปไกล
โดยเฉพาะสไลเดอร์ยักษ์ที่สูงตระหง่านราวตึกสี่ถึงห้าชั้น การไถลลงมาจากด้านบนด้วยความเร็วสูงนั้น ชวนให้หัวใจเต้นรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก
จี้ฉางขมวดคิ้วมุ่น
คนเยอะเกินไป พลังหยางก็พลุ่งพล่านรุนแรง โดยเฉพาะในสถานที่ที่มีเด็กมารวมตัวกันหนาแน่นเช่นนี้ เป็นสถานที่ที่วิญญาณไม่สบายตัวเอาเสียเลย
“อาจารย์จะไปหาที่นอนพักสักหน่อยนะ” จี้ฉางมองซูอีเฉินและซูเหอเหวิน พ่อลูกคู่นี้ดูท่าทางจะเป็นบอดี้การ์ดที่พึ่งพาได้ดีเกินคาด คงไม่มีอะไรให้เขาต้องเป็นห่วงนัก
ซู่เป่าเตรียมขานรับทว่าหานหานกลับตื่นเต้นจนเก็บไม่อยู่ เธอรีบคว้ามือซู่เป่าแล้วพาออกวิ่งไปด้วยความรวดเร็ว ความเก้อเขินที่พยายามแสร้งทำเป็นเมินเฉยใส่กันเมื่อเช้านี้ ถูกทำลายจนย่อยยับลงต่อหน้าสวนสนุก
“ไปทางนั้นกันเถอะ! เราไปเล่นสไลเดอร์ยักษ์กัน!”
“รอฉันด้วยสิ!” ซูเหอเวิ่นวิ่งตามไปติด ๆ
ซูเหอเหวินผู้รักความสงบมาแต่กำเนิด ได้แต่มองดูทั้งสามคนวิ่งหน้าตั้งไปด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย
เด็กเหลือเกิน… มีอะไรน่าสนุกนักหนา?
ซูอีเฉินในชุดสูทเต็มยศดูสง่างาม ทว่าเคร่งขรึม เขาโดดเด่นท่ามกลางบรรดาผู้ปกครองในสวนสนุ
