บทที่ 89 ถ้าพ่อเป็นแบบนี้ ซู่เป่าไม่เอาแล้ว!
เหตุที่ซู่เป่าสังเกตเห็นหญิงสาวชุดแดงคนนั้น เป็นเพราะมีดวงวิญญาณตนหนึ่งเกาะหนึบอยู่บนหลังของเธอ
จี้ฉางหรี่ตามองพลางอุทาน “หืม? ผีร้ายอีกตนหนึ่งหรือนี่?”
นับตั้งแต่ผีขี้แงที่หนีหายไป จนถึงผีบ้าแบรนด์เนมที่สิงอยู่กับเสวี่ยเอ๋อร์ “ทำไมช่วงนี้ผีร้ายถึงได้เดินเพ่นพ่านหาง่ายขนาดนี้?” จี้ฉางมองซู่เป่าแวบหนึ่งพลางพึมพำในใจอย่างอดไม่ได้
ดวงชะตาของเจ้าเด็กนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ
เหมือนกับโคนันไปที่ไหนก็ต้องมีคนตาย เด็กตัวน้อยคนนี้ไปที่ไหนที่นั่นก็ต้องมีผี คนอื่นเขาต้องบุกป่าฝ่าดงพลิกแผ่นดินหาผีตามซอกหลืบ แต่ว่าสำหรับซู่เป่าแล้วกลับมีโชคส่งเหล่าวิญญาณมาให้ถึงที่ ราวกับ NPC วิ่งมามอบเควสต์ให้ถึงประตูบ้าน
“สิ่งที่เรียกว่าผีขี้ขลาดพวกนี้ ให้อาจารย์ทำเครื่องหมายไว้ให้ดีกว่า” จี้ฉางเอ่ย
เมื่อประทับตราอาคมไว้แล้ว จะได้ไม่เกิดเหตุการณ์ผีวิ่งหนีไปได้ง่าย ๆ เหมือนคราวก่อน ทว่าซู่เป่ากลับไม่ได้ขานรับสายตาของเธอกำลังจับจ้องไปยังชายหนุ่ม ยืนอยู่ไม่ไกลจากหญิงชุดแดงคนนั้น
ชายคนนั้นรูปร่างสูงสง่า สวมชุดสีดำสนิททั้งตัว เส้นผมหยักศกเล็กน้อยตกลงมาปรกดวงตา แฝงความเย็นชา แต่หล่อเหลาหาตัวจับยาก ซู่เป่ามองเขาพลางรู้สึกประหลาด เธอถึงกับชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่างรถเพื่อมองให้ชัดขึ้น…
“ซู่เป่า อย่าโผล่หัวออกไปข้างนอกสิคะ มันอันตราย” ซูอีเฉินรีบรั้งตัวหลานสาวกลับเข้ามาพลางปิดหน้า
