งคุณหรือ?” ซูอีเฉินถามเสียงเย็น
หญิงสาวชุดแดงคนนั้นมีสีหน้าอึดอัดใจ เธอก้มหน้าตอบเสียงแผ่ว “เด็กคนนี้เป็นหลานของฉันเองค่ะ…”
ทว่าคุณป้าคนนั้นกลับยังอัดอั้นด้วยความไม่พอใจ เธอโวยวายด้วยความขุ่นเคือง “ไปกันเถอะ! ไม่เล่นมันแล้ว! ช่างโชคร้ายเสียจริง เจอแต่คนขี้เหนียวใจแคบ!”
พูดจบเธอก็อุ้มเด็กน้อยที่ยังสะอึกสะอื้นไม่หยุด พลางผลักไหล่หญิงสาวชุดแดงอย่างแรงจนเซ ก่อนก้าวยาว ๆ เดินจากไป ปากก็ยังบ่นพึมพำไม่เลิกรา “นึกว่าสวนสนุกในเมืองหลวงจะหรูหราเลิศเลอแค่ไหนเชียว! นี่เธอไม่ได้ซื้อตั๋ววีไอพีมาให้พวกเราใช่ไหม!”
หญิงสาวชุดแดงได้แต่กล่าวขอโทษซูอีเฉินซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วรีบเดินตามหลังไป น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความจนใจ “บอกแล้วไงคะ ว่าสวนสนุกนี้ไม่มีตั๋ววีไอพีอะไรทั้งนั้น”
ทว่าเสียงเกรี้ยวกราดของคุณป้ายังคงดังแว่วมาแต่ไกล “เธอทำงานหาเงินได้ตั้งมากมาย แต่ทำไมไม่พาพวกเราไปที่ที่มีคุณภาพดีกว่านี้ล่ะ?! พวกเราอุตส่าห์ดั้นด้นมาหาถึงนี่ทั้งที…”
หญิงสาวในชุดสีแดงไม่ปริปากโต้ตอบแม้แต่คำเดียว เธอได้แต่เดินตามหลังไป
ซู่เป่าและซูเหอเหวินมองหน้ากันด้วยความงุนงง
“ป้าคนนี้ช่างไร้มารยาทจริง ๆ ค่ะ!” ซู่เป่ากะพริบตาปริบ ๆ เอ่ยสรุป
“ไม่ต้องไปสนใจคนพวกนั้นหรอก เร็วเข้า ถึงคิวพวกเราแล้ว!” หานหานรีบจูงมือซู่เป่าพลางตัดบท
สไลเดอร์ยักษ์แห่งนี้เชื่อมต่อกับตาข่ายปีนป่ายขนาดใหญ่ เด็ก ๆ ต้องปีนป่ายขึ้นไปตามตาข่ายที่ขึงไว้ ก่อ
