่อนที่ฆาตกรสาวคนนั้นจะถูกจับกุม ตำรวจกลับพบว่าเธอเสียชีวิตอย่างสยดสยองภายในโรงพิมพ์… มีข่าวลือว่าคุณตากวนเป็นคนจ้างคนไปจัดการเธอเอง”
“นับว่าโชคดีที่เรื่องนี้ถูกปิดเป็นความลับ หรืออาจเป็นเพราะเจ้าหน้าที่ตำรวจเองก็เห็นใจครอบครัวนี้ สุดท้ายคดีจึงจบลงเพราะหาหลักฐานเชื่อมโยงไม่ได้ คุณตากวนเลยไม่ได้รับโทษอะไร”
“แต่สองตายายก็น่าสงสาร ใช้ชีวิตซูบผอม เฝ้าคฤหาสน์ที่ยังหลงเหลือกลิ่นอายของลูกสาว คอยตามหาศพของเธอ แต่ก็ไม่เคยเจอ จนเมื่อปีก่อน คุณยายก็ทนไม่ไหวจากไปก่อน”
ดังนั้น ในคฤหาสน์หลังใหญ่อันอ้างว้างนี้ จึงเหลือเพียงคุณตากวนผู้โดดเดี่ยวเพียงลำพัง
เมื่อนึกถึงเรื่องราวเลวร้ายเหล่านี้ ถังเถียนเถียนก็ยิ่งรู้สึกขนลุกมากขึ้น แม้เป็นเวลากลางวันแสก ๆ แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงลมเย็นเยือกที่พัดผ่านแผ่นหลังไป
“พวกเขาไม่ได้คาดคั้นถามเรื่องซ่อนกระดูกจากฆาตกรเลยหรือ?” ซูอีเฉินถามต่อ
“ถามแน่นอนครับ แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่เคยได้คำตอบ” ถังเถียนเถียนส่ายหน้า
“หากเดาไม่ผิด บ้านหลังนี้แหละ คือบ้านของเพื่อนสาวปีศาจตนนั้น” จี้ฉางที่ยืนพิงเงาของกำแพงบ้านหลังใหญ่เลิกคิ้วขึ้นพลางเปรยเบา ๆ
ช่างบังเอิญเสียจริง… บังเอิญจนรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งซ่อนเร้นอยู่มากกว่านั้น
จี้ฉางเงยหน้าขึ้นสำรวจบรรยากาศรอบ ๆ ด้วยสายตาคมกริบ
“คุณลุงใหญ่คะ หนูอยากเข้าไปข้างใน… เราไปเคาะประตูบ้านเขาได้ไหมคะ?” ซู่เป่าเขย่งเท้าพลางดึงชายเสื้อลุงใหญ่แล้วเ
