บทที่ 82 พบคุณยายในชุดจีนอีกครั้ง
เช้าวันต่อมา… ก็ถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ชวนให้มีความสุขอีกครั้ง
ซูเหอเหวินและซูเหอเวิ่นเป็นเด็กมีระเบียบวินัย ตื่นนอนตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าเป็นกิจวัตร ผิดกับ ซูจื่อซี และ หานหาน ถ้าท้องไม่ร้องประท้วงจนทนไม่ไหว ก็ไม่มีทางยอมพลิกตัวลุกจากเตียงเด็ดขาด
ซูเหอเวิ่นนั่งตัวตรงอยู่ภายในห้องหนังสือชั้นล่าง ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาดูจริงจังเคร่งเครียดกว่าปกติ
“ความเข้มของสนามแม่เหล็ก… B = F / IL…”
“ฟลักซ์แม่เหล็ก…Φ คือฟลักซ์ B คือความเข้มสนามแม่เหล็ก…”
“ถ้าสมมติว่าค่าฟลักซ์ที่ทำให้มองเห็นผีถูกกำหนดไว้ที่ค่าหนึ่ง เพื่อให้ถึงค่า Φ ต้องตั้งค่า B และ F อย่างไร…”
ซูเหอเหวินที่กำลังนั่งอ่านวรรณกรรมของเชคสเปียร์อยู่ฝั่งตรงข้าม เงยหน้าขึ้นมองด้วยความฉงนกำลังคำนวณเรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย!
“นายกำลังรอซู่เป่าอีกแล้วใช่ไหม?” ซูเหอเหวินเอ่ยถาม
โดยปกติแล้วซูเหอเวิ่นชอบหมกตัวอยู่ในห้องนอนส่วนตัวมากกว่า เพราะในห้องมีโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ซึ่งเขาเอาไว้กางแผ่นกระดาษคำนวณทิ้งไว้ได้เต็มโต๊ะ
“พูดเหลวไหล” ซูเหอเวิ่นตอบกลับทันทีโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง
“เมื่อวานเห็นนายเดินวนไปวนมาอยู่แถวนั้นแท้ ๆ ยังจะมาบอกว่าไม่ได้ตามหาซู่เป่าอีกเหรอ ฉันเห็นนายเดินเข้าไปหาเธอด้วยตาตัวเองเลยนะ” ซูเหอเหวินหัวเราะเยาะในลำคอพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดดู
ซูเหอเวิ่นรู้สึกร้อนวูบบนใบหู ทว่าสีหน้ายังคงเรียบเฉยพล
