างย้อนถาม “นายใช้ตาข้างไหนมองกัน? ฉันไม่ได้ตามหาซู่เป่า แค่เดินผ่านหน้าห้องเธอไม่ได้หรือไง?”
ซูเหอเหวินไม่ปล่อยให้น้องชายได้รักษาเกียรติแม้แต่น้อย เขาเปิดวิดีโอในโทรศัพท์แล้วชูขึ้นมาให้เห็นคาตา
ซูเหอเวิ่นเริ่มรู้สึกหน้าชาขึ้นมานิด ๆ เมื่อเห็นหลักฐานในมือพี่ชาย
เขาก็รีบเค้นเสียง “ฮึ” ออกมาอย่างรวดเร็ว “ใช่ ฉันไปหาเธอมาแล้วจะทำไม?”
ในเมื่อซู่เป่าเก่งกาจถึงเพียงนั้น การไปหาเธอ มีอะไรน่าอับอายกัน? ไม่เห็นน่าอายตรงไหนเลยสักนิด หากต้องเสียหน้าเขาก็ยอม
แต่กลับกัน… หากในอนาคตพี่ชายของเขาได้รู้ว่าซู่เป่ามีความสามารถพิเศษขนาดนั้น ต้องมาแย่งน้องสาวไปจากเขาแน่ ๆ
น้องสาวคนนี้ต้องเป็นของเขาคนเดียว!
ซูเหอเวิ่นจ้องมองซูเหอเหวินด้วยความระแวง ก่อนโอบสมุดคณิตศาสตร์ของตนย้ายหนีไปนั่งโซฟาอีกฝั่งหนึ่ง
ซูเหอเหวินไม่เข้าใจเลยจริง ๆ สายตาระแวดระวังแบบนั้นมันหมายความว่าอย่างไร?
ทำเหมือนกับว่าเขาจะไปแย่งยัยหนูซู่เป่ามาอย่างนั้นแหละ
ซูเหอเหวินพ่นลมหายใจออกมาจากรูจมูก หากไม่ติดว่าการกลอกตาเป็นกิริยาที่ดูไม่สง่างาม เขาคงกลอกตาใส่ซูเหอเวิ่นไปชุดใหญ่แล้ว
ในตอนนั้นเอง ซู่เป่ากำลังอุ้มกระต่ายตัวน้อยพลางขยี้ตาเดินลงมาจากชั้นบน
“น้องสาว ทำไมวันนี้ตื่นเช้านักล่ะ?” ซูเหอเวิ่นชะงักไปชั่วครู่ แล้วรีบวางสมุดคณิตศาสตร์ในมือลงทันที ซูเหอเหวินนั่งอ่านหนังสืออยู่ใกล้ ๆ ไม่ยอมเงยหน้า ทว่าในใจกลับค่อนแคะ
‘เรียกน้องสาวเต็มปากเต็
