บทที่ 77 หลี่รั่วผิงปีศาจจอมแสแสร้งและยิ่งทะนง!
หลี่เหมยที่ถูกพ่นออกมาเอาแต่นั่งร้องไห้ฟูมฟาย พลางฟ้องด้วยความแค้นเคือง
“เธอกลืนฉัน! ยัยผีบ้า เธอกล้าดียังไงมากลืนฉัน!” หลี่เหมยร้องไห้ฟูมฟาย “พวกเราล้วนเป็นวิญญาณที่ถูกจับมาเหมือนกัน ฮือ ๆ ๆ นี่มันรังแกกันเกินไปแล้ว”
ขณะเดียวกัน ปีศาจจอมแสแสร้งกลับถูกแรงกดดันมหาศาลบังคับให้นิ่งสงบอยู่ตรงมุมห้อง เธอยิ้มเยาะอย่างเย็นชาพลางเอ่ย “จะฆ่าจะแกงก็รีบทำเสียเถอะ! ไม่อย่างนั้น หากฉันหลุดไปได้เมื่อไหร่ พวกแกไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบแน่”
เธอจ้องมองซู่เป่าด้วยดวงตาแดงก่ำแฝงแววเหี้ยมเกรียม…
ทันใดนั้น จี้ฉางก็ยกมือขึ้นฟาดหัวเธอเต็มแรงจนเสียงดังสนั่น! “บังอาจนัก! ต่อหน้าลูกศิษย์ฉัน ยังกล้าข่มขู่ซ้ำซากอีกหรือ?!”
แรงตบเพียงครั้งเดียวทำให้ศีรษะของผีร้ายหลุดกระเด็นออกจากบ่า มันกลิ้งขลุกขลุกไปตามพื้นห้องก่อนหยุดกึกอยู่ที่ปลายเท้าของซูเหอเวิ่นพอดี
ซู่เป่าอ้าปากค้าง สายตาจดจ้องศีรษะของป้าอ้วนที่มาหยุดอยู่ตรงหน้าพี่ชาย…
“เธอ… เธอกำลังดูอะไรอยู่น่ะ?” ซูเหอเวิ่นลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
“หัวของป้าอ้วนหลุดค่ะพี่ชาย! ตอนนี้กลิ้งมาอยู่ใต้เท้าพี่พอดีเลย!” ซู่เป่าชี้ไปยังพื้นตรงหน้าเขาพร้อมตอบเสียงใส
“ฮึ่ม… เก้าอี้ตัวนั้นนั่งไม่ค่อยสบาย ฉันขอนั่งตรงนี้ดีกว่า” เด็กหนุ่มสปริงตัวลุกขึ้นยืนในทันที ก่อนขยับไปนั่งเบียดข้างซู่เป่าด้วยท่าทางลุกลน
“หนูเข้าใจแล้วค่ะ” ซู่เป
