บทที่ 70 เด็กสายวิทย์ตัวน้อย…ดันกลัวผี
อาจารย์ประจำชั้นขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “อาจารย์หวัง คุณควรจะปรับนิสัยส่วนตัวลงบ้างนะ คราวนี้เด็กคนนี้ไม่เหมือนนักเรียนคนอื่น ๆ ที่คุณเคยเจอ…”
เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขัดจังหวะขึ้นพอดี อาจารย์หวังหยิบแผนการสอนขึ้นมาถือไว้พลางเชิดหน้ากล่าว “ในสายตาของฉัน นักเรียนทุกคนเท่าเทียมกัน ไม่มีใครสูงต่ำ ทุกอย่างวัดกันที่ผลการเรียนเท่านั้นค่ะ”
พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างหยิ่งผยอง ทิ้งให้อาจารย์คนอื่นยืนอึ้งอยู่กับที่
พูดออกมาได้ว่านักเรียนทุกคนเท่าเทียมกัน?
สำหรับเธอแล้ว คะแนนคือทุกสิ่ง
เด็กคนไหนทำคะแนนภาษาอังกฤษไม่ถึงเก้าสิบ เธอแทบไม่เหลียวมอง และแสดงความลำเอียงอย่างชัดเจนมาโดยตลอด
“สักวันเถอะ เธอจะต้องทำตัวเองพังเพราะนิสัยแบบนี้แน่…” ครูคนก่อนหน้าที่พูดว่าไม่เห็นซู่เป่าเอ่ยขึ้นเบา ๆ
“พอแล้ว ๆ รีบไปดูเถอะว่าซู่เป่ากลับมาหรือยัง ฉันเองก็จะไปช่วยตามหาด้วย” ครูประจำชั้นรีบตัดบท
ส่วนอาจารย์หวังน่ะหรือ?
วิชาภาษาอังกฤษคะแนนเต็มหนึ่งร้อย นักเรียนในห้องของเธอกว่าครึ่งสอบได้เก้าสิบหกขึ้นไป แต่ในสายตาของเธอ มีเพียงเด็กที่ได้คะแนนเต็มเท่านั้นถึงจะเรียกว่า นักเรียนยอดเยี่ยม
ทุกคาบเรียนอิสระ เธอเป็นคนแรกที่ยึดห้อง แจกข้อสอบ ตรวจข้อสอบไม่หยุด แม้แต่คาบพละก็ยังถูกเธอแย่งไปกว่าครึ่ง เพื่อบังคับให้นักเรียนทำแบบฝึกภาษาอังกฤษ
เคยมีผู้ปกครองร้องเรียน
