ว่าวิธีสอนของเธอเข้มงวดเกินไป แต่เพราะผลสอบมันฟ้อง โรงเรียนจึงทำอะไรไม่ได้ และนั่นยิ่งทำให้อาจารย์หวังได้ใจมากขึ้น
ทางเดินในอาคารเรียน
อาจารย์หวังเดินกระแทกส้นรองเท้าลาดเอียง ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน
พวกคนขี้อิจฉาชอบประจบประแจง คงอยากให้เธอโดนไล่ออกใจจะขาดสินะ?
น่าเสียดาย… ห้องที่เธอสอนผลการเรียนดีสุด
ใครจะโดนเด้งก็โดนไปเถอะ แต่ไม่มีทางเป็นเธอแน่นอน!
*
อีกด้านหนึ่ง
“เอิ้ก~”
ตอนนี้ซู่เป่าทานจนพุงกะทิกลมป่อง เธอใช้มือเล็กตบท้องอย่างพึงพอใจพลางปล่อยเสียงออกมาคำใหญ่
“กินอิ่มแล้วใช่ไหม? พรุ่งนี้ไม่ต้องแอบตามฉันมาอีกนะ” ซูเหอเวิ่นขมวดคิ้วมุ่นจนมีเส้นดำพาดผ่านหน้าผาก
“ซู่เป่าไม่ได้ตามพี่มาเพราะอยากกินนะ!” ซู่เป่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ไม่ได้มาเพื่อกิน แล้วมาทำไม? มาเรียนหนังสือรึไง?” ซูเหอเวิ่นแค่นหัวเราะ
เด็กสี่ขวบพูดแบบนี้ ใครจะไปเชื่อลง?
“ไม่ใช่ค่ะ… หนูมาจับผีต่างหาก” ซู่เป่ากลับส่ายหน้าหวืด
ภาพใบหน้าผีผู้หญิงสุดสยองที่เขาเจอในห้องน้ำเมื่อวานผุดขึ้นมาในหัวทันที!
“จับ… จับผีอะไร?” ซูเหอเวิ่นรู้สึกหางตากระตุกกึก ๆ
“พี่ชาย… พี่กลัวเหรอคะ?” ซู่เป่าหันมองพี่ชายด้วยความสงสัย
ใบหน้าของซูเหอเวิ่นแข็งค้างไปชั่วขณะ เขาฝืนปั้นหน้ายักษ์แล้วตะคอกกลับ “ใครกลัวกัน! ฉัน… ฉันแค่ถามว่าเธอกำลังจะจับผีตัวไหน!”
“จับผีร้ายค่ะ” ซู่เป่าโน้มตัวเข้าไปใกล้ซูเหอเวิ่นแล้วกระซิบเสียงแผ่ว “มันเกาะอยู่บนหัวเส
