สียงสะบัด
เธอกับซู่เป่าน่ะคนละชั้นกัน เธอเข้าเรียนมาเพื่อหาความรู้ และสร้างอนาคตที่ดี ไม่เหมือนซู่เป่าที่ในหัวมีแต่เรื่องของกิน!
จังหวะนั้นเอง ครูประจำชั้นเดินเข้ามาในห้องพลางเอ่ย “นักเรียนทุกคน กลับเข้าสู่บทเรียนกันเถอะจ๊ะ”
“เอาล่ะเด็ก ๆ เริ่มเรียนได้ วันนี้เราเรียนบท ‘หมู่บ้านยามเย็น’ บทนี้ยาวกว่าที่เคยเรียนมานิดหน่อยนะ ครูจะดูว่าใครเรียนได้เร็วที่สุด…”
“คุณครูคะ! บทกวีนี้หนูท่องจำได้แม่นตั้งนานแล้วค่ะ!” เสวี่ยเอ๋อร์รีบชูมือขึ้นทันที
