ธอก็ฉีกยิ้มกว้างส่งให้เขา…
เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ซูเหอเวิ่นรู้สึกขนหัวลุกชันขึ้นมาทันที
สภาพของเสวี่ยเอ๋อร์ทำเอาซูเหอเวิ่นถึงกับหายใจติดขัด ผิวพรรณที่เคยสดใสกลับหมองคล้ำซูบซีด ใต้ตาเขียวคล้ำเป็นปื้นหนา ม่านตาของเธอเบิกกว้างจนดูผิดธรรมชาติ ดวงตาคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่เขาอย่างแข็งทื่อไร้การกะพริบ
เมื่อครู่นี้ตอนเธอแสร้งทำตัวอ่อนหวานต่อหน้าเขา เธอยังไม่ดูสยดสยองขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ!
ซูเหอเวิ่นรีบสะบัดหน้าหนีแสร้งมองไปทางอื่นทันควัน แผ่นหลังของเขาแข็งทื่อ ก้าวขาเดินกลับไปที่นั่งอย่างเก้ ๆ กัง ๆ จนมือไม้เคลื่อนไหวไม่สัมพันธ์กันดูพิลึกพิลั่น
ขณะเดียวกัน ผีเสแสร้งก็กำลังเกาะบนหัวเสวี่ยเอ๋อร์ กระซิบยั่วยุ
“ดูสิ! ดูนั่นสิ! ซูเหอเวิ่นมองเธอด้วยล่ะ! เขามองเธอคนแรกเลยนะ!”
“เขาต้องชอบเธอแน่ ๆ …”
“ว้าว… ใคร ๆ ก็รุมรักเสวี่ยเอ๋อร์กันทั้งนั้นเลยนะ…”
เสวี่ยเอ๋อร์นั่งเท้าคางมองตามแผ่นหลังซูเหอเวิ่นไปตลอดทาง ในอกพองโตไปด้วยความภาคภูมิใจ
เด็กสาวแสนเพียบพร้อมแบบเธอ
เห็นไหมล่ะ… พวกผู้ชายคนไหนก็ต้องสยบให้ทั้งนั้น!
ซู่เป่าเดินกลับมาหยุดข้างโต๊ะเสวี่ยเอ๋อร์ เธอเอียงคอจ้องมองปีศาจเสแสร้งตนนั้นอย่างพิจารณา
“แกเองก็อิ่มแล้วเหมือนกันสินะ…” เธอพึมพำเบา ๆ
ตัวโตเบ้อเริ่มขนาดนี้ ถ้าจับใส่ น้ำเต้าอาคม น่าจะทำให้มันเต็มขึ้นมาได้ไม่น้อยเลยนะเนี่ย?
“กินอิ่มอะไรของเธอ?” เสวี่ยเอ๋อร์หันขวับมามองด้วยท่าทางอ่อนล้า เธอขมวดคิ้วถามเ
