ความหลงตัวเองไปมากขนาดไหนกันเนี่ย!
จี้ฉางส่ายหัวอย่างระอาใจ เสวี่ยเอ๋อร์เป็นเพียงเด็กน้อย ร่างกายไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนผู้ใหญ่ หากปีศาจตนนี้ยังคงสูบกินพลังด้วยความเร็วขนาดนี้ ไม่เกินสองวันเด็กสาวคนนี้คงต้องสิ้นใจ
และเมื่อเสวี่ยเอ๋อร์ตายลง ปีศาจก็จะเข้าสิงสถิตแทนร่างทันที เมื่อถึงเวลานั้น เสวี่ยเอ๋อร์จะไม่ใช่เสวี่ยเอ๋อร์อีกต่อไป แต่กลายเป็นร่างสถิตของปีศาจร้ายที่วิวัฒนาการจนแกร่งกล้ากว่าเดิมหลายเท่า ดังนั้นเขาต้องจับมันให้ได้ ก่อนมันจะยึดร่างถาวร
“แล้วซู่เป่าหายไปไหนเนี่ย…” จี้ฉางพึมพำก่อนจะล่องลอยออกตามหา
ณ ห้องพักครู
“อาจารย์หวัง คาบที่ผ่านมาเป็นอย่างไรบ้าง ราบรื่นดีไหม?” หัวหน้าระดับเพิ่งเลิกสอนพลางจิบน้ำอึกใหญ่ เอ่ยถามขึ้นตามมารยาท อาจารย์หวังจิบชาเขียวช้า ๆ ก่อนส่งเสียงตอบในลำคออย่างไม่ใส่ใจ
ความจริงเธอรู้ดีว่าซู่เป่าคือเด็กที่บอร์ดบริหารโรงเรียนกำชับให้ดูแลเป็นพิเศษ แม้เธอไม่กลัวอิทธิพลใคร แต่ก็ไม่อยากโดนตำหนิให้เสียประวัติ
“ซู่เป่าเรียบร้อยดีใช่ไหม?” หัวหน้าระดับถามย้ำ
“เด็กอายุแค่สี่ขวบ จะไปมีวินัยอะไรได้นักหนา?” อาจารย์หวังแค่นหัวเราะเยาะเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ
“เอ๊ะ? ทำไมฉันไม่เห็นซู่เป่าเลยล่ะ!” ตอนนั้นเอง ครูอีกคนเดินกลับเข้ามาพอดีแล้วถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ
ครูประจำชั้นรีบวิ่งออกไปดูห้องเรียน และพบว่าทั้งซู่เป่าและซูเหอเวิ่นหายตัวไปจริง ๆ เธอจึงรีบกลับมาคาดคั้นถามอาจาร
