บทที่ 68 น้องชายขี้หยิ่งที่หวงน้อง
ปีศาจจอมแสแสร้งที่เกาะอยู่บนลำคอของเสวี่ยเอ๋อร์ มันกำลังดูดกลืนพลังชีวิตราวกับยุงยักษ์ที่สูบเลือดจนอิ่ม ร่างวิญญาณมหึมาของมันค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นโปร่งแสงและดูทรงพลังขึ้น
เสวี่ยเอ๋อร์สัมผัสได้เพียงความเย็นวาบหลังลำคอ และมีอาการมึนเล็กน้อย ใต้ดวงตาทั้งสองข้างค่อย ๆ ปรากฏเงาคล้ำสีเทาอมเขียวขึ้นมา
ครูสอนภาษาอังกฤษยืนเชิดหน้าอยู่บนแท่นบรรยายพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงยโส “จำใส่หัวเอาไว้! ฉันไม่สนว่าพ่อแม่ของพวกเธอ จะเป็นข้าราชการใหญ่โตหรือมหาเศรษฐีมาจากไหน แต่ที่นี่… กฎก็คือกฎ!”
“ซูเหอเวิ่น… นั่นน้องสาวเธอใช่ไหม? ได้ยินว่ายัยเด็กนั่นเพิ่งเข้าบ้านมา ก็เป็นต้นเหตุให้อารองกับอาสะใภ้รองของเธอต้องหย่าร้างกันเลยเหรอ?” พูดจบเธอก็ปรายตาไปทางซูเหอเวิ่นพลางแค่นหัวเราะเยาะหยัน
แววตาของครูเต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างเปิดเผย เธอหลงผิดคิดว่าการกระทำของตนคือความซื่อตรงไม่ยอมอ่อนข้อ และเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา
เดิมทีเธอก็ไม่ชอบซูเหอเวิ่นอยู่แล้ว เด็กคนนี้เก่งสายวิทย์ แต่ภาษาอังกฤษกลับไม่โดดเด่น ยิ่งเห็นเขาพาน้องสาวที่ชอบใช้เส้นสายมาโรงเรียนด้วย ยิ่งเป็นเป้าหมายที่เธอควรจัดการอย่างเด็ดขาด
ครูภาษาอังกฤษคิดว่าซูเหอเวิ่นเป็นเด็กเงียบ ข่มง่าย จึงถือชอล์กพูดต่อด้วยความหยิ่งผยอง
“เด็กคนนั้นก็เหมือนกับเธอนั่นแหละ ไร้ระเบียบและเห็นแก่ตัว ควรมีคนสั่งสอนเสียบ้าง อย่าไปเรียนรู้นิสัยเสีย ๆ แบบ
