บทที่ 67 ซู่เป่าถูกทำโทษให้ยืน
เสวี่ยเอ๋อร์มองภาพคุณครูทั้งสองกำลังรุมล้อมซู่เป่าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ใจเธอพลันรู้สึกขุ่นมัวขึ้นมาเล็กน้อย เธอจึงแสร้งยิ้มกว้างแล้วโพล่งขัดจังหวะขึ้นทันที
“น้องซู่เป่าจ๊ะ ตอบแบบนั้นไม่ถูกนะ! 50 ลบ 50 เท่ากับ 0 ส่วน 100 ลบ 100 ก็เท่ากับ 0 เหมือนกัน แล้ว 70 ลบ 60 ก็เหลือ 10 เพราะฉะนั้นอมยิ้มกับลูกอมรสผลไม้ถูกกินหมดแล้ว จะเหลือก็แค่สายไหม 10 อันจ้ะ ไม่ใช่เหลือโรคเบาหวานนะ!”
เสวี่ยเอ๋อร์พยายามเค้นความรู้คณิตศาสตร์ออกมาโชว์สุดกำลัง เมื่อพูดจบเธอก็ลอบมองปฏิกิริยาของคุณครูเป็นพิเศษ หวังลึก ๆ ว่าจะได้รับคำชมเชยที่ดูฉลาดกว่าเด็กสี่ขวบ
ทว่า…
คุณครูทั้งสองกลับพุ่งความสนใจไปที่ซู่เป่าจนหมดสิ้น จึงไม่มีใครตอบสนองต่อคำพูดของเธอเลยสักคน
มิหนำซ้ำ เด็กชายร่างอ้วนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ตบโต๊ะหัวเราะลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ เด็กน้อยเป็นโรคเบาหวาน ฮ่า ๆ ๆ ตลกชะมัด!”
เด็กคนอื่น ๆ พลอยหัวเราะตามไปด้วย พวกเขารุมล้อมซู่เป่าพร้อมกับชวนเธอคุยไม่หยุด ทุกคนต่างรู้สึกว่าคำตอบของเด็กน้อยนั้นทั้งแปลกใหม่และน่าสนุก
เสวี่ยเอ๋อร์มองดูซู่เป่าที่ตกเป็นเป้าสายตา ขณะที่ความรู้คณิตศาสตร์ของเธอกลับกลายเป็นเพียงธาตุอากาศ ไม่มีใครสนใจ ทันใดนั้นความรู้สึกอึดอัดก็ประดังเข้ามาจนหน้าชาไปหมด…
ก่อนจากไป คุณครูทั้งสองลูบศีรษะซู่เป่าอย่างเอ็นดู พลางกำชับว่าหากขาดเหลืออะไรให้บอกได้ทันที
เมื่อครูพ้นสายตา เพื่อน ๆ
