บทที่ 66 เจอกันที่สวนหลังโรงเรียน!
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ห้องเรียน สายตาของซู่เป่าก็ปะทะเข้ากับเสวี่ยเอ๋อร์ในทันที
ดวงตาจิ้มลิ้มพลันเปล่งประกายวาววับ!
ว้าว… บนคอของเสวี่ยเอ๋อร์มีแกะตัวอ้วนกลมตัวใหญ่เบ้อเริ่มนั่งอยู่เลย…
เอ๊ะ ไม่ใช่สิ นั่นมันปีศาจร้ายตัวโตมากต่างหาก!
เมื่อปีศาจร้ายตนนั้นเห็นซู่เป่าจ้องมองมา มันก็เงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่ด้วยท่าทางดุร้าย ราวกับเตือนเด็กน้อยว่าอย่าได้คิดมาสอดเรื่องของผู้อื่น
“อยู่ที่นี่จริงด้วย… เจ้าตัวน้อย วันนี้ต้องดูฝีมือแล้วนะ ให้เป็นอาจารย์ดูหน่อยว่าช่วงนี้พัฒนาไปถึงไหน” จี้ฉางกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างกาย
“อื้อ!” ซู่เป่ากำหมัดน้อย ๆ แน่น ดวงตาฉายแววมุ่งมั่น
ในจังหวะนั้นเอง ครูสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นซูเหอเวิ่นพาเด็กหญิงตัวน้อยมาด้วย เธอก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างใจดีพร้อมกับเอ่ยถาม
“นี่คือซู่เป่าใช่ไหมจ๊ะ? วันนี้ตามพี่ชายมาลองสัมผัสบรรยากาศการเรียนของพี่ ๆ ประถมล่วงหน้าใช่ไหมเอ่ย?”
“ใช่ค่ะ… ใช่แล้วค่ะ!” ซู่เป่าส่ายหน้า ก่อนพยักหน้าแรง ๆ
แน่นอนว่ามาโรงเรียนก็ต้องมาเรียนหนังสือสิ จะบอกความจริงได้ยังไงว่าตั้งใจมาจับผี
ขืนบอกไปแล้วครูคนสวยตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
วิ่งเตลิดออกมาจากห้องน้ำทั้งที่ยังทำธุระไม่เสร็จจะทำยังไงล่ะ!
คุณครูหัวเราะร่วนให้กับท่าทางไร้เดียงสานั้นก่อนถามต่อ “งั้นซู่เป่าอยากนั่งที่ว่างข้าง ๆ พี่ชายไหมจ๊ะ?”
ซูเหอเวิ่นรีบสะบัดหน้าหนีทันควัน ทำ