บทที่ 65 ความฟุ้งเฟ้อของเสวี่ยเอ๋อร์
ซืออี้หรานเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าจิ้มลิ้มเคร่งขรึมเกินวัย
“พี่ชายคนเก่ง… ไม่สบายใจหรือเปล่าคะ?” ซู่เป่าเอียงคอถามด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไร” ซืออี้หรานรีบหันหน้าหนีไปอีกทางพลางตอบปัด
เมื่อเห็นเขาไม่อยากพูด ซู่เป่าก็ไม่เซ้าซี้ เด็กน้อยนั่งลงบนเบาะอย่างเรียบร้อยพลางเลียนแบบท่าทางของซืออี้หรานเป๊ะ ๆ เธอวางมือน้อยนุ่มนิ่มไว้บนเข่าทั้งสองข้าง วางมาดเป็นเด็กนักเรียนเรียบร้อยจนน่าเอ็นดู
รถโรงเรียนสีเหลืองสดแล่นทะยานไปบนถนนมุ่งหน้าสู่จุดหมาย
โรงเรียนนานาชาติอู่เซียง นับเป็นสถานศึกษาเอกชนอันดับหนึ่งของปักกิ่ง นักเรียนที่ก้าวเข้าสู่รั้วโรงเรียนแห่งนี้ได้ย่อมไม่ใช่สามัญชน หากไม่เป็นทายาทตระกูลมหาเศรษฐี อย่างต่ำสุดก็ต้องมีฐานะระดับเดียวกับตระกูลหลาน
“คุณแม่คะ หนูไปก่อนนะ!” เสวี่ยเอ๋อร์ก้าวลงจากรถยนต์ส่วนตัว เธอรีบโบกมือลา
เธอพยายามยืดหลังตรงข่มความประหม่า ลอบมองซ้ายขวาด้วยความกังวล กลัวเหลือเกินว่าเพื่อนร่วมชั้นจะมาเห็นว่าเธอนั่งรถส่วนตัว เพราะโรงเรียนนานาชาติอู่เซียงแห่งนี้มีความต่างจากที่อื่น ตระกูลที่มีรากฐานมั่งคั่ง และทรงอิทธิพล จะส่งบุตรหลานเดินทางมาด้วยรถบัสของโรงเรียนเท่านั้น
ภายนอกรถโรงเรียนถูกติดตั้งด้วยเกราะเหล็กกล้าหนาแน่น พนักงานขับรถคืออดีตทหารหน่วยพิเศษที่ปลดประจำการ แม้แต่ครูผู้ติดตามก็ยังเป็นทหารรบพิเศษฝีมือดี เพื่อรับประกันความปลอดภัยของเด็ก
