ๆ แบบร้อยเปอร์เซ็นต์
แค่สวัสดิการระดับพรีเมียมนี้มีราคาสูงถึงหนึ่งแสนหยวนต่อเดือน หรือกว่าหนึ่งล้านหยวนต่อปี ซึ่งครอบครัวของเสวี่ยเอ๋อร์นั้น… เสียดายเงินก้อนนี้เกินกว่าจะจ่ายไหว
ด้วยเหตุนี้ เสวี่ยเอ๋อร์จึงต้องให้แม่ขับรถมาส่งเสมอ แม้ลึก ๆ เธอก็รู้สึกอับอายในเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย
“ระวังตัวด้วยนะลูก” แม่ของเสวี่ยเอ๋อร์กำชับส่งท้าย
“หนูทราบแล้วค่ะคุณแม่ คุณแม่รีบกลับไปเถอะค่ะ!” เสวี่ยเอ๋อร์เหลือบไปเห็นรถบัสโรงเรียนกำลังแล่นมาแต่ไกล จึงรีบเร่ง
เธอเกรงว่าหากช้ากว่านี้เพียงนิด ใครต่อใครเห็นเข้าแล้วเอาไปล้อลับหลังว่า เธอเป็นเด็กที่ไม่มีปัญญาขึ้นรถบัสโรงเรียน… เมื่อเห็นแม่ขับรถออกไปแล้ว เสวี่ยเอ๋อร์ก็ลอบถอนหายใจออกมา
รถค่อย ๆ เคลื่อนเข้าสู่เขตโรงเรียน เสวี่ยเอ๋อร์รีบเร่งฝีเท้าเพื่อกะจังหวะให้เดินไปถึงข้างตัวรถพอดี เพื่อให้คนภายนอกมองมา ต้องเข้าใจผิดคิดว่าเธอเพิ่งก้าวลงจากรถบัสคันนั้น
เสวี่ยเอ๋อร์ผู้ชาญฉลาดคำนวณเวลาไว้ดิบดี เมื่อประตูรถเปิดออกและเธอแสร้งชะลอฝีเท้าลงนั้น เธอกลับไม่สังเกตเห็นเลยว่า ในเงาสะท้อนของกระจกประตูรถ มีเงาร่างทะมึนขนาดใหญ่กว่าตัวเธอถึงสองเท่ากำลังนั่งขี่คอซ้อนทับอยู่บนบ่าของเธออย่างเลือนราง…
เด็กหญิงก้มหน้าเดินต่อไป ภายนอกพยายามปั้นหน้าว่าเพิ่งลงรถ ส่วนเพื่อน ๆ บนรถ เธอก็แสร้งทำเป็นเพียงเดินผ่านมาอย่างบังเอิญ
เธอรีบซอยเท้าเดินออกไปไกลกว่าหนึ่งเมตรด้วยใจเต้นระรัว ก่อนท
