ี่ลูกสมุนตัวน้อยสองคนจะวิ่งเข้ามาทักทายด้วยความร่าเริง “เสวี่ยเอ๋อร์! เธอเพิ่งมาถึงเหมือนกันเหรอ?”
“อืม… วันนี้รถโรงเรียนมาถึงช้าไปนิดนึงน่ะ” เสวี่ยเอ๋อร์พยักหน้าพลางปั้นเรื่อง
คำพูดของเธอไม่ได้โกหกเสียทีเดียว เพราะปกติรถโรงเรียนต้องถึงตอนเจ็ดโมงสี่สิบห้า แต่วันนี้กลับมาถึงตอนเจ็ดโมงห้าสิบ
“จริงเหรอ วันนี้รถโรงเรียนมาสายงั้นเหรอ?” เพื่อนถามด้วยความสงสัย
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เหมือนลุงคนขับจะไม่ค่อยสบาย” เสวี่ยเอ๋อร์ส่ายหน้า
ปกติตารางเวลาของรถโรงเรียนนั้นแม่นยำดุจเข็มนาฬิกา นี่จึงเป็นครั้งแรกที่เกิดการสายจริง ๆ แม้แต่เสวี่ยเอ๋อร์เองก็ยังงุนงง ทว่าลูกสมุนที่ซื่อบื้อทั้งสองย่อมไม่อาจล่วงรู้ความจริง
“เฮ้อ… ถึงจะสาย แต่การได้นั่งรถโรงเรียนมาก็เท่สุด ๆ ไปเลยนะ” เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยด้วยความอิจฉา
“ใช่ ๆ ในโรงเรียนเราน่ะ มีแค่ไม่กี่คนหรอกที่มีวาสนาได้นั่งรถโรงเรียนมา”
“ไม่ขนาดนั้นหรอกจ้ะ การนั่งรถโรงเรียนก็งั้น ๆ แหละ ไม่ต่างอะไรกับการนั่งรถส่วนตัวมานักหรอก” เสวี่ยเอ๋อร์แสร้งทำสีหน้าถ่อมตัว
เธอยิ้มอย่างเขินอาย ไม่มีท่าทีถือตัวต่างจากคุณหนูตระกูลใหญ่ นั่นยิ่งทำให้เพื่อน ๆ พากันชื่นชอบในตัวเธอมากขึ้นไปอีก
ในขณะที่เสวี่ยเอ๋อร์ก้าวเดินมุ่งหน้าสู่ห้องเรียน และเริ่มพบปะกับเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ตลอดโถงทางเดิน แววตาทุกคนมองตรงมายังเธอนั้น… กลับค่อย ๆ เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
“ว้าว… เสวี่ยเอ๋อร์
