บทที่ 64 ไปเรียนกับพี่ชาย
ซู่เป่ายืนเกาะขอบประตูรอคอยอย่างอดทน ทันใดนั้น บานประตูกลับถูกผลักเปิดออกเสียงดัง ร่างหนึ่งพุ่งพรวดออกมารวดเร็วปานลมกรด ในสภาพเผยให้เห็นบั้นท้ายขาว ๆ แวบหนึ่ง…
ซู่เป่าตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของซูเหอเวิ่นซีดเผือดเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เด็กน้อยก็รีบวิ่งตามไปหมายเพื่อเข้าไปปลอบ
ทว่าการวิ่งไล่กวดกันครั้งนี้ กลับทำให้ซูเหอเวิ่นที่ไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับมามอง ยิ่งขวัญเสียหนักกว่าเก่าจนแทบวิญญาณสลาย เขาโจนทะยานไปทางห้องหนังสือพลางแผดเสียงตะโกนลั่นบ้าน “พ่อ! พ่อครับ! ช่วยด้วย!”
ท่านซูและคุณย่าซูที่ได้ยินเสียงเอะอะต่างรีบออกมาดูด้วยความตกใจ “เกิดอะไรขึ้นลูก!”
ภาพบนระเบียงชั้นสองยามนี้คือเด็กน้อยสองคนกำลังวิ่งสู้ฟัดกันสุดชีวิต คนหนึ่งหนี อีกคนไล่…
แต่ซูเหอเวิ่นกลับหนีไม่พ้นเงื้อมมือของน้องสาวเสียที
ซูอีเฉินเพิ่งก้าวพ้นห้องหนังสือออกมา ก็ต้องชะงักกึกเมื่อเห็นลูกชายคนรองหอบหิ้วกางเกงวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน โดยมีซู่เป่าวิ่งสับเท้าตามหลังมาติด ๆ
“เกิดอะไรขึ้น?” เขาเอื้อมมือไปรับร่างของซูเหอเวิ่นซึ่งกำลังพุ่งเข้ามากอดเอวเขาไว้แน่นราวกับที่พึ่งสุดท้าย
ทันทีที่ลูกชายประชิดตัว กลิ่นหอมหวนบาดจมูกชนิดหนึ่งก็ลอยมาปะทะเข้าอย่างจัง
นี่มัน… เข้าห้องน้ำแล้วยังไม่ได้เช็ดก้นงั้นเหรอ?
“มีผี… มีผีครับพ่อ!” ซูเหอเวิ่นละล่ำละลักบอกด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
“พี่ชายคะ… ไม่มีผีสักหน่อย!” ซู่เป่า
