วิ่งมาหยุดตรงหน้าพลางหอบหายใจแฮก ๆ
ซู่เป่าเป็นคนนะ ไม่ใช่ผี! ทำไมพี่ชายถึงวิ่งหนีราวกับเห็นผีแบบนั้นล่ะ?
เด็กน้อยหันกลับไปมองรอบตัวด้วยความฉงน ที่จริงแล้ว หลี่เหมยยังคงลอยอยู่ด้านหลัง โดยปกติแล้วคนธรรมดาไม่อาจมองเห็นดวงวิญญาณได้
ผีสาวลอยวนอยู่ข้างหลังซูเหอเวิ่น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยไม่ต่างกัน “แปลกจริง เจ้านี่มองเห็นฉันได้ยังไง? ตอนนี้ล่ะ… ยังมองเห็นอยู่ไหม?”
เธอพยายามยื่นหน้าเข้าไปใกล้ซูเหอเวิ่น กลับพบว่าสายตาของเด็กชายนั้นมองเหม่อไปด้านหลังอย่างว่างเปล่า
“ตรงนี้มองไม่เห็นแฮะ…” ผีสาวพึมพำ
จี้ฉางลอยตัวอยู่เงียบ ๆ เริ่มหรี่ตาลงครุ่นคิด เรื่องราวดูทวีความซับซ้อนขึ้นทุกที
เริ่มจากซู่เป่าที่เห็นนิมิตวิญญาณหญิงชราในความฝัน ตามด้วยซูเหอเวิ่น อยู่ ๆ ก็มองเห็นผีสาวขึ้นมาดื้อ ๆ จี้ฉางก้มลงมองกระหม่อมเล็กของซู่เป่าด้วยสายตาอ่านไม่ออก
“ไม่มีผีหรอก นั่นซู่เป่าไง” ทางด้านซูอีเฉิน เขาตบไหล่เล็ก ๆ ของลูกชายเบา ๆ เพื่อเรียกสติ
ซูเหอเวิ่นค่อย ๆ หันกลับมาด้วยใบหน้าแข็งทื่อ เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคือซู่เป่าจริง ๆ ก็เริ่มใจชื้นขึ้นมาบ้าง ด้านหลังน้องสาวมีคุณปู่คุณย่าที่เพิ่งตามออกมา และซูเหอเหวินที่แอบชะโงกหน้าออกมาจากห้องของตน
ลมอ่อน ๆ พัดผ่านระเบียง ซูเหอเวิ่นพลันรู้สึกเย็นวาบที่บั้นท้ายอย่างบอกไม่ถูก
“พี่ชายคะ… ทำไมพี่ถึงวิ่งออกมาโดยไม่ใส่กางเกงล่ะ?” ซู่เป่ารีบยกมือน้อยปิดตาแน่น
