พลางถามด้วยความสงสัย
ซูเหอเวิ่นหน้าแดงซ่าน รีบดึงกางเกงขึ้นมาสวมทันที ความรู้สึกเหนอะหนะกลับทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่าง ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยอับอายขายหน้าต่อหน้าใครขนาดนี้มาก่อนเลย!
เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนเองยังไม่ได้ทำความสะอาดร่างกายให้เรียบร้อย ซูเหอเวิ่นก็อยากจะกลับไปอาบน้ำเสียเดี๋ยวนี้ แต่พอนึกถึงภาพติดตาเมื่อครู่เขาก็เกิดอาการขาสั่นขึ้นมาทันที
“ผมเห็นจริง ๆ นะครับ… ผีผู้หญิง หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวมาก ๆ” เขากัดฟันพูดเสียงพร่า
หลี่เหมยที่กำลังจะเอ่ยปากถึงกับหน้าเจื่อน ความรู้สึกถูกโจมตีอย่างรุนแรงระดับแสนแต้มทำเอาเธอแทบสลาย
นี่ฉันน่าเกลียดขนาดนั้นเลยเชียวรึ!?
เธอเริ่มสงสัยในความสวยงามของตัวเองยามเป็นผีขึ้นมาทันที
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” จี้ฉางลอยเข้าไปถาม
“ไม่รู้สิ พอเข้าไปก็เห็นเขากำลังนั่งทำธุระอยู่ พอเขาเงยหน้าขึ้นมาเราก็สบตากันเข้าพอดี” ผีสาวส่ายหน้าหวืด
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำเอาคนในตระกูลซูงุนงงไปตาม ๆ กัน
“เหอเวิ่น ไปอาบน้ำล้างตัวก่อนไป” ซูอีเฉินตัดบทด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ซูเหอเวิ่นตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป… เขาไม่กล้าเดินเข้าห้องน้ำคนเดียวในยามนี้
“พี่ชายคะ พี่กลัวเหรอ? ถ้าน้องชายพี่กลัวล่ะก็…” ซู่เป่าเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
“ใคร… ใครกลัวกัน! ไม่มี๊!” เธอยังพูดไม่ทันจบ ซูเหอเวิ่นก็ฮึดฮัดส่งเสียงชิในลำคอ กัดฟันโพล่งออกมา
พูดจบเขาก็ฝืนใจเดินกะเผลกกลับห้องไปอย่างทุลักทุเล ซูอี
