ี่ ช่างกล้าดีจริง!
สมัยก่อนใครกล้าปฏิบัติกับข้าเช่นนี้ มีแต่ต้องคุกเข่าขอชีวิต!
ซูโล่วถึงกับอ้าปากค้าง เจ้าตัวน้อยนี่แอบพกเต่าแก่ของบ้านออกมาด้วยจริง ๆ เหรอเนี่ย? อยู่ในกระเป๋าแคบ ๆ แบบนั้นไม่ได้ขาดอากาศหายใจตายไปก่อนหรือไง?
“แล้วซู่เป่าคำนวณอะไรออกมาได้บ้างล่ะหืม?” ชายหนุ่มทั้งอยากจะหัวเราะและร้องไห้พร้อมกัน เมื่อเห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของซู่เป่าดูจริงจังเสียจนน่าหมั่นเขี้ยว
ซู่เป่าชูนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้วพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “คุณลุงสี่คะ… คุณลุงกำลังจะมีโชคชะตาโชคด้านความรักนะคะ! ต้องระวังตัวเวลาออกไปข้างนอกด้วยนะ!”
ซูโล่วนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาเรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยความไม่ถือสา
“โชคความรักงั้นเหรอ… ฟังดูไม่เลวเลยนะ” เขายื่นมือไปแตะศีรษะเล็ก ๆ ของซู่เป่า พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน
“ลุงสี่จะถูกปีศาจจับตัวไปด้วยค่ะ!” ซู่เป่ายังไม่หยุดเพียงเท่านั้น เธอบีบนิ้วมือน้อย ๆ คำนวณต่อ
“ปีศาจเหรอ? ปีศาจไหนกัน?” ซูโล่วอึ้งไปเล็กน้อย
“ปีศาจน้อยที่ทำให้คนหลงใหลไงคะ!” ซู่เป่าตอบหน้าซื่อ
“หึ… พูดมั่วไปเรื่อย” ซูโล่วหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ความขบขันแผ่ซ่านไปทั่วอกจนไหล่สั่นไหวโดยไม่ตั้งใจ
จะมีเคราะห์ร้ายเพราะเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ งั้นเหรอ? ต่อให้นกขี้ใส่หัวจนหัวแตกยังดูมีความเป็นไปได้มากกว่า แต่ไอ้โชคร้ายด้านความรักเนี่ยนะ? ไม่มีทางเสียหรอก!
ซูโล่วขยับกายเล็กน้อย เขาใช้มือค่อย
