บทที่ 58 แอบกินขนม
ซู่เป่าจ้องมองซืออี้หรานด้วยความสงสัย
พี่ชายคนนี้เดินแปลกพิกล หลังจากนั่งลงเขาก็ยังคงนั่งหลังตรงแน่ว แววตาจดจ้องมองตรงไปข้างหน้าไร้อารมณ์
“เฮ้อ อายุยังน้อยแท้ ๆ แต่กลับทำตัวเป็นผู้ใหญ่ไปเสียได้!” เด็กน้อยส่ายหัวพลางถอนหายใจ
ช่วงนี้เธอมักได้ยินคนพูดถึงเธอว่า อายุยังน้อย แล้วตามด้วยประโยคต่าง ๆ ซู่เป่าจึงจดจำมาใช้บ้างทันที
“ให้เธอ” เขาเม้มริมฝีปากแน่น ทันใดนั้นก็แบมือออกฉับพลัน
ซู่เป่าก้มมองฝ่ามือของเขา เห็นลูกอมผลไม้ลูกหนึ่งวางอยู่ ห่อกระดาษแก้วใสเผยให้เห็นสีชมพูละมุนตาอยู่ข้างใน ดูท่าจะเป็นรสสตรอเบอร์รี่ที่เธอชอบกิน
“ให้ซู่เป่าเหรอคะ?” เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยความเกรงใจ
ซืออี้หรานพยักหน้าตอบรับ
“พี่ชายมีแค่ลูกเดียวเหรอคะ?” ซู่เป่าหยุดคิดครู่หนึ่งแล้วถามต่อ
คนตัวเล็กอย่างเธอคิดว่าควรถามให้ชัดเจนเสียก่อน เพราะตอนนี้มีเด็กถึงสองคน แต่ลูกอมกลับมีแค่เม็ดเดียว หากเธอรับไปกินแล้ว พี่ชายคนนี้เกิดร้องไห้โยเยขึ้นมาจะทำอย่างไร?
“พี่ชายอยากกินไหมคะ”
“ไม่หรอก ฉันแค่หยิบติดมือมาตอนเดินผ่านประตูน่ะ” ซืออี้หรานเบือนหน้าหนี ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นแสร้งทำเป็นเย็นชา ซู่เป่าส่งเสียงอ๋อในลำคอ เมื่อยืนยันแน่ชัดแล้วว่าซืออี้หรานไม่กิน เธอจึงรีบยื่นมือไปคว้าลูกอมเม็ดนั้นมาทันที
เด็กน้อยขยับกายรวดเร็วพร้อมกับลอบมองไปทางด้านข้าง เห็นคุณลุงใหญ่กับคุณลุงซือกำลังสนทนากันเคร่งเครียด ในจังหวะที่ผู้ใหญ่ไม
