าก ซู่เป่าชอบของหวานสุด ๆ เลย” ซู่เป่าพยักหน้ารับว่าง่าย
ดังนั้นการจะทำให้เธอคายมันออกมาจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สำหรับซู่เป่า!
หากถูกจับได้ขึ้นมาจริง ๆ ทางเดียวคือเธอจะเลือกทำคือต้องรีบกลืนมันลงท้องไปให้ได้เท่านั้น
ซืออี้หรานเหลือบตามองเธอแวบหนึ่ง
เขาเห็นใบหน้ากลมป่องของซู่เป่าขณะแอบกินลูกอม ดูไปก็คล้ายกับกระต่ายน้อยกำลังแอบแทะแครอทอยู่อย่างไรอย่างนั้น ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากัน ทำให้แก้มทั้งสองข้างพองออกเป็นธรรมชาติ
ช่างเป็นภาพน่าเอ็นดูจนคนมองละสายตาไม่ได้
ซืออี้หรานรีบเบือนหนีทันที เพื่อซุกซ่อนความประหม่าจากอีกคน
“ขอบคุณสำหรับวันนั้นนะ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม แสร้งจ้องมองไปข้างหน้าประหนึ่งกำลังตั้งใจฟังสิ่งที่เกิดขึ้นบนเวที
“อะไรนะคะ?” ซู่เป่าที่กำลังดื่มด่ำกับรสหวานซึ่งแผ่ซ่านไปทั่วปากถึงกับชะงักไป ทันทีที่ได้ยินคำขอบคุณแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
ซืออี้หรานไม่ได้ขยายความต่อ บนเวทีในขณะนี้ พิธีกรกำลังพูดเจื้อยแจ้วถึงกำหนดการต่าง ๆ ต่อเนื่อง
เด็กชายเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย เขาอดไม่ได้จึงหันไปมองซู่เป่าอีกครั้ง ดูเหมือนเธอจะกินลูกอมจนหมดแล้ว เพราะเด็กน้อยกำลังเลียริมฝีปาก ด้วยท่าทางดูเหมือนยังอยากกินต่ออีกสักเม็ด
“ทำไมเธอถึงชอบกินลูกอมขนาดนั้นล่ะ?” ซืออี้หรานจึงถามขึ้นเบา ๆ
“ก็เพราะมันหวานไงล่ะคะ! ชีวิตมันขม ลูกอมเลยต้องหวาน” ซู่เป่าอุ้มแก้วน้ำของตัวเองขึ้นมาจิบ พลางเอ่ยตอบเสียงใส
