ยังคงถามต่อด้วยแววตาซื่อตรง
ฉางเฟิงตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธปนอับอาย
“เมื่อวานซู่เป่าไปถามพี่เหอเวิ่นมา พี่เขาบอกว่าอุจจาระสิบชั่งน่ะมันมีปริมาณตั้งหนึ่งถังใหญ่เลยนะ!” ซู่เป่าพยายามนึกถึงตัวเลขที่คุณอาแปดเคยบอกไว้พลางยื่นมือน้อย ๆ ออกมาทำท่าประกอบ “ก็…ขนาดถังใบใหญ่ประมาณนี้เลยค่ะ!”
ถ้าพี่ชายคนนี้กินหมดถังจริง ๆ เขาก็เก่งกาจเกินไปแล้ว!
ซู่เป่าจ้องมองฉางเฟิงด้วยสายตาเต็มไปด้วยความชื่นชมระคนทึ่ง
“อะไรของเธอ… หา…!!” ฉางเฟิงถึงกับหน้าถอดสี
อาจารย์หยุนสีหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันที เจ้าตัวน้อยนี่อีกแล้ว! ไม่ว่าจะไปที่ไหน ยัยเด็กคนนี้ก็มักโผล่ตามมาหลอกหลอนเหมือนผีไม่ยอมไปผุดไปเกิดอยู่เรื่อย!
“เด็กตัวแค่นี้กลับพูดจาหยาบคายไร้การศึกษา จะไปเป็นแบบอย่างให้ใครได้!” อาจารย์หยุนแสร้งทำสีหน้าเย็นชา
“ใช่ค่ะ มันคือถังใบใหญ่มาก ๆ เลย! ท่านอาจารย์หลอกลวง…คุณก็ร่วมวงกินกับเขาด้วยเหรอคะ?” ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก
อาจารย์หยุนถึงกับกะพริบตาถี่ ๆ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ลมหายใจที่เคยพยายามควบคุมให้สม่ำเสมอกลับสะดุดจนติดขัด มือที่พยายามลูบเคราอย่างสงบนิ่งกลับเผลอกระชากเส้นเคราจนหลุดติดมือมาหลายเส้นด้วยความลืมตัว
จี้ฉางซึ่งลอยอยู่ข้าง ๆ ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาดังลั่น
ทำไมลูกศิษย์น้อยของเขาถึงได้แสบสันขนาดนี้? บางครั้งเขายังแอบสงสัยว่าเธอตั้งใจทำ หรือเป็นความไร้เดียงสาแต่ฆ่าคนตายทางอ้อมกันแน่
“ฮึ… นึกว่าเป็นใคร แท้จ
