หมด!
เสวี่ยเอ๋อร์จดจ้องไปยังผมฟูกระเซิงและชุดกระโปรงแสนธรรมดาของซู่เป่าด้วยความริษยาที่พลุ่งพล่านในอก ในสายตาเธอนั้น สิ่งที่ซู่เป่าสวมใส่ช่างดูไร้รสนิยมเทียบกับเธอไม่ได้เลยแม้แต่ปลายเล็บ แต่เหตุใดทุกคนถึงได้รุมชื่นชมยัยเด็กนี่นัก? คงเป็นเพราะมีคุณลุงใหญ่คอยหนุนหลังอยู่ละสิ ถึงได้ดูพิเศษขึ้นมาได้น่ะ!
เด็กสาวกัดริมฝีปากแน่น ก่อนแสร้งปั้นหน้าซื่อตาใส เดินเข้าไปใกล้พลางทำสีหน้าประหลาดใจเกินจริง เธอแสร้งยกมือน้อย ๆ ขึ้นปิดปากหัวเราะคิกคักราวกับกำลังเย้าแหย่ “ตายจริง… น้องซู่เป่า ทำไมผมถึงได้ยุ่งเป็นรังนกขนาดนั้นล่ะจ๊ะ? มัดเองหรือเปล่าเนี่ย ดูตลกจังเลย ให้พี่สาวคนสวยช่วยมัดให้ใหม่ดีไหม!”
“พี่มัดผมเองได้คล่องแคล่วตั้งแต่อายุสามขวบแล้วนะ! เห็นทรงผมของพี่วันนี้ไหมล่ะ สวยมากใช่ไหม? นี่พี่ตั้งใจทำเองกับมือเลยนะเนี่ย!” เสวี่ยเอ๋อร์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพลางลูบผมเกล้ามวยของตนเอง
สายตาของผู้คนรอบข้างเริ่มเบนมามองยังเธออีกครั้ง… ทรงผมเกล้ามวยประณีตเยี่ยงเจ้าหญิง ประดับด้วยกิ๊บผีเสื้อคริสตัลระยิบระยับ ต่อให้เป็นช่างผมมืออาชีพยังต้องใช้เวลา แล้วเด็กเพียงเท่านี้ ทำเองได้อย่างไร?
ชัดเจนว่าเธอกำลังพูดโกหกหน้าตายเพื่อข่มคนอื่น
เมื่อเห็นว่าตนเองกลับมาเป็นจุดสนใจ เด็กหญิงก็ลอบยิ้มด้วยความพอใจราวกับเป็นผู้ชนะทันที!
