ทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง
ช่างเป็นเรื่องตลกสิ้นดี เธอเป็นญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวของซือเยี่ย
เป็นแม่แท้ ๆ ของเขานะ! เขาจะกล้าส่งเธอกลับบ้านเกิดได้อย่างไร?
“เหลวไหล! ใครสั่งให้ทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้ เวินหรูอวิ๋นใช่ไหม! เรียกเธอออกมาเดี๋ยวนี้!”
ว่าที่แม่สามีด่าทออย่างเกรี้ยวกราด “ยัยคนนั้นมันกำเริบเสิบสานใหญ่แล้ว ยังเห็นฉันเป็นแม่สามีอยู่ในสายตาบ้างไหม ถึงกล้าแอบอ้างคำสั่งลูกชายฉันมาส่งฉันไปให้พ้นหูพ้นตาแบบนี้?! ช่างต่ำช้าจริง ๆ !”
ทันใดนั้น ซือเยี่ยก็เปิดประตูเดินออกมาพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ผมเป็นคนสั่งเอง!”
“แก…แกหมายความว่ายังไง? มีลูกที่ไหนทำกับแม่ตัวเองแบบนี้!” คุณหญิงเฒ่าซืออึ้งไปชั่วขณะ จ้องเขม็งไปทางลูกชาย
“คุณแม่อยู่นี่ มีแต่สร้างความวุ่นวาย กลับบ้านเกิดไปพักผ่อนเถอะ เรื่องของตระกูลซือ ไม่จำเป็นต้องให้แม่มายุ่ง” ชายหนุ่มกล่าวด้วยความไร้เยื่อใย
หญิงชราโกรธจนแทบขาดใจตายเสียให้ได้
เขากล้าทำเช่นนี้จริง ๆ!
เมื่อครู่เธอยังวางท่าคัดเลือกตัวสะใภ้ให้หลานชายต่อหน้าพ่อแม่ของเสวี่ยเอ๋อร์อยู่เลย แต่ตอนนี้ลูกชายแท้ ๆ กลับประกาศไล่เธอออกไปต่อหน้าคนนอก!
พ่อและแม่ของเสวี่ยเอ๋อร์มองสบตากันทันที พวกเขาเพิ่งตระหนักได้ว่าคุณหญิงเฒ่าซือผู้นี้หาได้มีอำนาจตัดสินใจใด ๆ ในบ้านตระกูลซือเลย…
ช่างน่าเสียดายที่อุตส่าห์เทิดทูนประจบประแจงไปก่อนหน้านี้เสียจริง!
สายตาที่เปลี่ยนไปของทั้งคู่ทำให้คุณหญิงเฒ่าซือรู
