ีหน้าเย็นชา
ใบหน้าของพ่อเสวี่ยเอ๋อร์แข็งทื่อไปทันที ส่วนคนเป็นแม่ก็รู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
“คุณอาซือคะ เสวี่ยเอ๋อร์แค่เป็นห่วง…” เสวี่ยเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานดูบริสุทธิ์
ซือเยี่ยไม่แม้แต่จะรับฟัง เขาหมุนตัวเดินจากไปทันที
เด็กสาวกัดริมฝีปากแน่น ความเจ็บปวดเอ่อล้นในอก
ครอบครัวของเสวี่ยเอ๋อร์ถูกไล่ออกจากบ้านตระกูลซืออย่างน่าอับอาย
“แม่คะ…” เสวี่ยเอ๋อร์ทนรับความอัปยศไม่ไหวจนต้องร้องไห้ออกมา
แม่ของเธอทำท่าปลอบโยน แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นบางอย่างตกอยู่บนพื้น เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นบัตรเชิญงานเปิดตัวของ ‘ถังหมิงเซิ่งซื่อ’ ในวันพรุ่งนี้
คงเป็นบัตรที่ร่วงลงมาตอนคุณหญิงเฒ่าซือขว้างของใส่หน้าต่างนั่นเอง…
แววตาของแม่เสวี่ยเอ๋อร์วาววับขึ้นมาทันที เธอรีบเก็บซ่อนบัตรเชิญใบนั้นไว้
ในเมื่อคุณหญิงเฒ่าซือถูกไล่ไปแล้ว พวกเขาก็สามารถใช้บัตรนี้เข้าไปในงานโดยอ้างว่ามาแทนได้…
พิธีตัดริบบิ้นงานนี้มีคนสำคัญมาร่วมงานมากมาย หากได้ทำความรู้จักกับพวกเขาเพียงไม่กี่คน เส้นทางของตระกูลหลานย่อมราบรื่นขึ้นอย่างแน่นอน
“ไป รีบไปจากที่นี่กัน!” เธอพูดเสียงเบา ทั้งสามพากันออกจากคฤหาสน์ตระกูลซือด้วยความรวดเร็ว
เช้าวันรุ่งขึ้น
“มือซ้ายชี้ดวงจันทร์ มือขวาหยิบด้ายแดง… โอ๊ะโอ๊ะโอ๊ะ ฉันกับเธอ… อ๊าาา…” เสี่ยวอู่นอนเกยหน้าต่างพลางร้องเพลงด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
มันพยายามจะลากเสียงสูงแต่กลับไม่ไหว จนเส
