ียงแตกฟังดูประหลาด
ซู่เป่าสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เด็กน้อยกะพริบตางุนงง ดูน่ารักจนใจละลาย
“มีใครกำลังอึอยู่เหรอ?”
อึไม่ออกหรือเปล่า? ถึงได้ร้องเสียงน่าสงสารขนาดนั้น
พอหันไปมองระเบียงห้องฝั่งตรงข้าม ก็เห็นเสี่ยวอู่กำลังแผดเสียงหัวเราะก๊าก ๆ
“อ้อ ที่แท้ก็เสี่ยวอู่นี่เอง” ซู่เป่าพึมพำ
“ฉันไม่ได้ขี้สักหน่อย!” นกแก้วรีบเถียงกลับทันที
จี้ฉาง ถึงกับกระตุกมุมปาก
นี่แหละที่เขาเรียกว่าไก่พูดกับเป็ด คุยกันคนละเรื่องแท้ ๆ
ซู่เป่ากลิ้งตัวลุกขึ้น นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ต้องไปเที่ยวกับคุณลุงใหญ่ จึงรีบวิ่งไปยังหน้าตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดใส่
เด็กน้อยเลือกชุดกระโปรงตุ๊กตาสีชมพูแขนยาว ด้านนอกเป็นผ้าตาข่ายโปร่งประดับด้วยลายเชอร์รี่เล็ก ๆ
ซู่เป่าเรียนรู้ที่จะแต่งตัวด้วยตัวเองมาตั้งแต่เด็ก เธอใส่เสื้อตัวบางไว้ข้างใน แล้วสวมชุดกระโปรงทับพร้อมกางเกงเลกกิ้งสีขาว
เสื้อผ้าถูกจัดเข้าชุดไว้เรียบร้อยแล้ว เธอจึงต้องรู้แค่วิธีใส่มันให้ถูกเท่านั้น
หลังจากแต่งตัวเสร็จเธอก็เข้าห้องน้ำ แปรงฟันและล้างหน้าด้วยตัวเองอย่างคล่องแคล่ว
“ซู่เป่าพร้อมแล้วค่ะ!”
เด็กน้อยพูดกับตัวเองพลางสะพายกระเป๋าใบเล็กแล้วเปิดประตูห้องออกไป
ตึ้ก ตึ้ก ตึ้ก เสียงฝีเท้าเล็กจ้อยวิ่งลงมาจากชั้นบน
ถึงขาสั้นแต่กลับวิ่งได้เร็วปรู๊ดปร๊าด
ซูอีเฉิน กำลังนั่งประชุมวิดีโออยู่บนโซฟาชั้นล่างด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เมื่อเห็นซู่เป่าวิ่งลงมา เขาก็ลุกขึ้นยืนโดยสัญช
