บทที่ 51 อาจารย์ของซู่เป่า
“ที่คุณชายน้อยซือฟื้นขึ้นมาได้ เป็นเพราะความสามารถของอาจารย์ผมทั้งนั้น! ท่านได้ทำพิธีอัญเชิญเทพเซียน เพื่อเรียกวิญญาณของคุณชายน้อยซือกลับมา…” ฉางเฟิงแค่นเสียงหึด้วยความลำพอง “เพียงแต่วิญญาณเดินทางไปไกลเกินไป เลยเวลาที่อาจารย์คาดไว้เพียงนิดเดียว เด็กคนนั้นเลยมาชุบมือเปิบเก็บผลประโยชน์ไปหน้าตาเฉยแบบนี้!”
คุณหญิงเฒ่าตระกูลซือได้ยินดังนั้นก็เข้าใจไปเองทันที
สรุปก็คือ อาจารย์หยุนเป็นคนช่วยซืออี้หรานกลับมา เพียงแต่ผลลัพธ์มันล่าช้าไปนิดเดียว เลยทำให้ซู่เป่ากลายเป็นคนรับความดีความชอบไปเฉย ๆ
กลายเป็นว่าทุกคนเข้าใจผิดว่าเป็นฝีมือของยัยเด็กนั่น!
“ฉันก็รู้อยู่แล้ว! เด็กสี่ขวบจะไปรู้อะไร…” เธอนึกย้อนไปถึงท่าทีของอาจารย์หยุนเมื่อครู่แล้วรู้สึกละอายใจแทน
“ท่านอาจารย์ไม่ลดตัวไปลดราวาศอกแย่งความดีความชอบกับเด็กหรอก แต่พวกคุณตระกูลซือทำให้อาจารย์ขุ่นเคืองแล้ว ต่อไปก็ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน!” ฉางเฟิงสำทับ
คุณนายผู้เฒ่าซือเริ่มลนลาน รีบวิ่งตามหลังอาจารย์หยุน ทั้งขอโทษและขอบคุณไม่หยุด ก่อนจะหยิบบัตรใบหนึ่งยัดใส่มือฉางเฟิงอย่างฝืนใจ
นักพรตคิดในใจเพียงว่า ไม่อยากเห็นหน้าซู่เป่าอีกเป็นครั้งที่สอง!
“อาจารย์ครับ พวกเราจะไปที่ไหนกันต่อ?” ฉางเฟิงเดินตามหลังพลางถาม
“พรุ่งนี้ถังหมิงเซิ่งซื่อมีพิธีตัดริบบิ้น เขาเชิญเราไปทำพิธีเสริมมงคล เตรียมตัวหน่อยนะ” อาจารย์หยุนครุ่นคิด
การทำพิธีเสริ
