! พออาเยี่ยกลับมาเธอก็หน้าใหญ่ใจโตเลยนะ คิดว่ามีคนหนุนหลังแล้วใช่ไหม?! เข้ามาอยู่บ้านตระกูลซือ ก็ต้องเคารพกฎของตระกูล!” คุณหญิงเฒ่าโกรธจัด
กล้าไม่เคารพแม่สามีอย่างเธอหรือ? รอให้อาเยี่ยกลับไปก่อนเถอะ แล้วค่อยดูว่าเธอจะจัดการอย่างไร!
“พอได้หรือยังครับ?” ซือเยี่ยถือชามบะหมี่เดินขึ้นมา มองมารดาด้วยสายตาเย็นชา
“ฉันน่ะเหรอเป็นต้นเรื่อง? อาเยี่ย เข้าใจให้ถูกนะ แม่เป็นแม่แกนะ! ไม่ช่วยแม่แต่กลับไปช่วยคนนอก?” คุณหญิงเฒ่าพร่ำพรรณนา “ตอนแต่งงานกับเวินหรูอวิ๋นฉันก็ไม่เห็นด้วย! มองออกแต่แรกว่าเธอไม่ใช่คนดี ดูสิว่าตอนนี้หยิ่งยโสขนาดไหน!”
“ตอนที่แกอยู่ เธอก็ทำตัวแบบนี้ แล้วรู้ไหมว่าตอนแกไม่อยู่ เวินหรูอวิ๋นเป็นยังไง? ไม่เคารพแม่สามี พูดจาไม่รู้กาลเทศะ ออกไปข้างนอกทั้งวัน ใครจะรู้ว่าไปทำอะไรมา!”
ซือเยี่ยไม่ตอบคำ เขาเปิดประตูเข้าไปหาภรรยาก่อนปิดลงเสียงดัง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งการทันที “เก็บของคุณแม่ให้เรียบร้อย แล้วเรียกเหอหมิงมารับ พาเธอกลับไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่บ้านเกิดในชนบทซะ”
นอกประตู คุณย่าซือยังไม่รู้เลยว่า ชะตาบั้นปลายของตนถูกกำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว
“ช่างบาปกรรมจริง ๆ ! มีเมียแล้วลืมแม่!” ลูกชายแท้ ๆ ยังไม่สนใจ เธอแทบโกรธจนเลือดขึ้นหน้า
คุณย่าซือบ่นพึมพำด้วยความโกรธ
“คุณนายครับ คนตระกูลหลานมาเยี่ยม จะพบไหมครับ?” พ่อบ้านเข้ามารายงาน
“ตระกูลหลาน?” คุณหญิงเฒ่าขมวดคิ้ว
“คือคนที่โทรแจ้งข่าวคุณชา
