้ถึงกระแสอากาศรอบกายที่เริ่มหมุนวนอย่างแผ่วเบา…
คาถาเรียกวิญญาณฉบับเพี้ยนของซู่เป่าเริ่มส่งผลกระทบต่อโลกวิญญาณเข้าให้จริง ๆ เสียแล้ว
จี้ฉางถึงกับมุมปากกระตุกด้วยความอ่อนใจ
“ซาเป่ยหนิงเป็นใครกันคะ?ทำไมต้องฆ่าไก่ดำด้วย? แล้วทำไมพี่ชายถึงต้องถ่ายอุจจาระตั้งสองครั้งล่ะคะ?”
ซู่เป่าขมวดคิ้วมุ่นพลางถามต่อด้วยความข้องใจ
ด้านข้าง คุณนายซูผู้เฒ่าแว่วเสียงซู่เป่าพึมพำร้องเพลงแปลก ๆ เกี่ยวกับ ซาเป่ยหนิงฆ่าไก่ดำ
แววตาของนางแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ซู่เป่ามักพูดคุยกับอากาศธาตุบ่อยครั้ง หรือไม่ก็พูดกับเจ้านกแก้วเสี่ยวอู่ บางครั้งยังเอ่ยถึง ‘อาจารย์’ ขึ้นมาดื้อ ๆ…
คุณนายซูรู้สึกใจคอไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก
“ซู่เป่าทำอะไรอยู่ลูก?” เธอยิ้มอย่างสุขุมพลางเอ่ยถามนุ่มนวล ซู่เป่าเงยมองพลางตอบว่า
“หนูกำลังช่วยพี่ชายอยู่ค่ะ!” คุณนายซูชะงักกึก ความกังวลในใจยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
“ซู่เป่า บอกยายได้ไหม…หลานกำลังคุยอยู่กับใคร?”
เด็กที่เคยถูกทารุณกรรมอย่างโหดร้ายแต่เยาว์วัย มักจะสร้างตัวตนในจินตนาการขึ้นมาเพื่อปกป้องตนเอง หรือเห็นเพื่อนในจินตนาการ ซึ่งนับว่าเป็นอาการทางจิตที่น่าเป็นห่วง…
“หนูกำลังคุยกับท่านอาจารย์อยู่ค่ะ!” ซู่เป่ากลับพยักหน้าพลางตอบอย่างซื่อตรง จี้ฉางรีบเตือนเสียงหลง
“เอ่อ… ซู่เป่า อาจารย์บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าห้ามพูดเรื่องของอาจารย์ให้คนอื่นฟัง…”
ซู่เป่ามีท่าทางเคร่งขรึมขึ้นม
