บทที่ 45 ซู่เป่าแบกเด็กผีกลับบ้าน“ซู่เป่า กลับกันเถอะลูก” คุณนายซูตัดสินใจอย่างเด็ดขาด
เมื่อได้ยินคำว่าผี เด็กน้อยกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย
ผีน่ะดีจะตาย อาจารย์ชอบผีที่สุดเลย!
พอมองเห็นจี้ฉางลอยละลิ่วมุ่งตรงไปเบื้องหน้า ซู่เป่าก็วิ่งถลาไล่ตามไปทันทีพลางตะโกนบอก “คุณยายใจดีรออยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ!”
คุณนายซูเห็นดังนั้นจะนิ่งนอนใจได้อย่างไร!
“ซู่เป่า!” เธอรีบเข็นรถตามไปอย่างร้อนรน พร้อมกับกุลีกุจอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาซูอีเฉิน
เพียงแค่ก้าวข้ามชายป่าเข้าไป บรรยากาศรอบกายพลันมืดสลัวลงถนัดตา
คุณนายซูเพิ่งจะเห็นแผ่นหลังของซู่เป่าอยู่รำไรเมื่อครู่นี้เอง เพียงแค่พริบตาเดียวเงาร่างของเด็กน้อยก็อันตรธานหายไปเสียแล้ว
ภายในป่าอันเงียบเชียบเหลือเพียงเธออยู่ลำพัง นกป่าไม่ทราบชนิดส่งเสียงร้อง ก่อนบินโฉบผ่านไป ทิ้งให้คุณนายซูตกใจจนขวัญเสียเกือบหลั่งน้ำตาออกมา
“ซู่เป่า! ซู่เป่า!”
หญิงชราตะโกนเรียกสุดเสียง
ทันใดนั้น พุ่มไม้รกชัฏก็ส่งเสียงสั่นไหว เธอจ้องมองไปยังทิศทางนั้นด้วยความกังวล ก่อนจะเห็นซู่เป่าหอบแฮ่ก ๆ พลางแบกเด็กคนหนึ่งออกมาบนหลัง
เด็กคนนั้นมีเลือดเปรอะเปื้อนไปทั้งตัว ข้อมือที่ห้อยตกลงมาดูดำคล้ำสนิทจนน่าสยดสยอง!
เสื้อผ้าของเด็กคนนั้นเปียกชุ่ม เส้นผมยาวปรกจนบดบังดวงหน้ามิดชิด
ความจริงแล้วซู่เป่าแบกเขาขึ้นมาได้อย่างสบายแรง แต่ภาพที่ปรากฏสู่สายตาคุณนายซูกลับดูราวกับมีวิญญาณเด็กลอยละล
