บทที่ 44 ซู่เป่าสอนให้รู้สำนึก
ซู่เป่าเม้มริมฝีปากพลางจ้องมองเสวี่ยเอ๋อร์ แม้ว่าเสวี่ยเอ๋อร์ไม่ได้มีใบหน้าเหมือนแม่เลี้ยง แต่ท่าทางที่แสดงออกมาในตอนนี้ ซู่เป่ากลับคุ้นเคยดี…
แม่เลี้ยงของเธอชอบทำกริยาเช่นนี้ แลเวคุณพ่อก็จะหันมาดุด่าเธอ ทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด!
“หนูไม่ได้ผลักพี่นะ พี่ล้มลงไปเองต่างหาก” ซู่เป่าจึงโพล่งออกไปตามตรง
เสวี่ยเอ๋อร์กัดริมฝีปากพลางเช็ดน้ำตาด้วยท่าทางน่าเวทนาจนรอบดวงตาแดงก่ำ ก่อนเอ่ยเสียงสั่น
“อื้อ… ซู่เป่าไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ เป็นความผิดของเสวี่ยเอ๋อร์เอง…”
ซู่เป่าเม้มปากแน่น หากเป็นเด็กคนอื่นก็คงจะงงงวยจนทำอะไรไม่ถูก แต่ซู่เป่ากลับผ่านเรื่องพรรค์นี้มานับครั้งไม่ถ้วน…
“คุณยายคะ ซู่เป่าไม่ได้ผลักพี่เขาจริง ๆ ค่ะ เมื่อกี้หนูทานเนื้อย่างเสร็จแล้วกำลังจะลุกขึ้น พี่เสวี่ยเอ๋อร์ก็ล้มลงไปเองทันทีเลย” เธอเงยมองคุณยายซูพลางเอ่ยยืนยันความบริสุทธิ์
คุณนายซูผู้เฒ่าโอบอุ้มซู่เป่าขึ้นมาพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ไม่เป็นไรจ้ะ ยายเชื่อว่าซู่เป่าไม่ได้ผลักใคร บางทีคนอื่นอาจจะแยกไม่ออกระหว่างความไม่ระมัดระวังกับความจงใจก็เป็นได้!” เธอปรายสายตามองเสวี่ยเอ๋อร์อย่างมีนัยสำคัญ
ซู่เป่ากะพริบตาปริบ ๆ คล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่างอยู่ในใจ
“เด็ก ๆ ก็ชอบเล่นหยอกล้อกันแบบนี้แหละค่ะ เป็นความผิดของดิฉันเองที่ไม่ได้ระวังให้ดี…” แม่ของเสวี่ยเอ๋อร์เอ่ยขึ้นอย่างเก้อเขิน
เธอพยายามอ้า
