งว่าเป็นเพียงเรื่องเล่นสนุกของเด็กเพื่อหวังให้เรื่องจบลงง่าย ๆ แต่มีหรือคนตระกูลซูจะยอมอ่อนข้อให้
“แล้วอย่างไร? คุณกำลังจะสื่ออะไรกันแน่? อยากให้ซู่เป่าบ้านเราขอโทษลูกสาวคุณอย่างนั้นหรือ?”
คุณนายซูผู้เฒ่าเอ่ยเสียงเรียบ
“หรือคุณอยากให้พวกเราเข้าใจผิดในตัวซู่เป่า มองว่าแกเป็นเด็กนิสัยเสีย เพื่อที่จะได้เชิดชูว่าเสวี่ยเอ๋อร์เป็นเด็กดี? ช่างเขลาและหลงตัวเองเสียจริงที่คิดอะไรตื้น ๆ แบบนี้!” หญิงชราตำหนิออกมาอย่างไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย!
ใบหน้าของแม่เสวี่ยเอ๋อร์เดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดงสลับกันไปมา เรื่องราวยังไม่จบลงเพียงเท่านี้ สมาชิกคนอื่นในตระกูลซูต่างพากันเสริมทัพขึ้นมาทันที
ซูอีเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คนที่เคยใส่ร้ายซู่เป่าแบบนี้ ตอนนี้ยังนอนเสวยสุขอยู่ในคุกเลยน่ะสิ”
“ลูกไม่อาจดีได้หากขาดการอบรมสั่งสอนจากพ่อแม่ หากยามนี้ไม่ดัดนิสัยให้ดี เติบใหญ่ไปจะเหลือดีอะไร!” คุณตาซูขมวดคิ้วเคร่งขรึม
ซูอี้เชินสำทับเสียงเรียบ “พวกคุณคิดอะไรอยู่ถึงได้มาเล่นลูกไม้ตื้น ๆ แบบนี้…ไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”
ตระกูลซูมีคนมากถึงเพียงนี้ แค่รุมประณามคนละคำก็แทบจะทำให้คนจมกองน้ำลายตายได้แล้ว แม่ของเสวี่ยเอ๋อร์รู้สึกอับอายจนหูแดงก่ำ
คนตระกูลซูช่างรุกรานกันเกินไปแล้ว!
เธอยอมรับว่าเสวี่ยเอ๋อร์อาจจะอยากแสดงตัว และต้องการให้ผู้อื่นชื่นชมจนเผลอทำเรื่องไม่เหมาะสมลงไปบ้าง ทว่าเสวี่ยเอ๋อร์ยังเด็กนัก อีกทั้งเจตนาเริ่มแรกก็ไม
