่ได้เลวร้ายอะไร การที่คนบ้านซูมารุมกินโต๊ะเช่นนี้มันก็ไม่ถูกต้องเหมือนกัน!
แม่เสวี่ยเอ๋อร์ฝืนยิ้มแห้ง ๆ “ต้องขอประทานโทษคุณนายซูผู้เฒ่า และท่านประธานซูด้วยค่ะ…ทุกคนโปรดใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ”
ส่วนเสวี่ยเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างก็น้ำตาไหลพราก เธอสะอื้นไห้พลางเอ่ยว่า
“ฮือ… หนูผิดเองค่ะ ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นความผิดของหนูทั้งนั้น คุณย่าซูโปรดอย่าโกรธเลยนะคะ”
เธอสะอื้นฮักโดยไม่กล้าร้องไห้เสียงดัง แสดงกิริยามารยาทด้วยการขอโทษ
ภาพที่เห็นดูน่าเวทนาจนทำให้คนทั่วไปคงไม่อยากตำหนิเธออีกต่อไป แต่ทุกคนในตระกูลซูกลับยิ่งรู้สึกขัดใจหนักกว่าเดิม!
ไอ้คำว่า ‘ไม่ว่าอย่างไร’ มันหมายความว่าอะไร?
มันคือการขอโทษไปส่ง ๆ แต่ก็ยังโยนขี้ให้ซู่เป่าอยู่ดีไม่ใช่หรือ?!
จังหวะนั้นเอง ซู่เป่าจู่ ๆ ก็ถือถ้วยน้ำแกงเย็นถ้วยหนึ่ง เดินเตาะแตะอย่างระมัดระวังเข้าไปหาเสวี่ยเอ๋อร์
สมาชิกตระกูลซูต่างมีสีหน้าซับซ้อน พวกเขาคิดว่าซู่เป่าจิตใจดีจนถึงขั้นอยากเข้าไปขอคืนดีกับเสวี่ยเอ๋อร์
แม่ของเสวี่ยเอ๋อร์เห็นทางออกพลันรีบเอ่ยปาก
“เอ่อ คุณหนูซู่เป่าไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้นหรอกค่ะ…”
“ไม่เป็นไรหรอกนะ น้องซู่เป่า…” เสวี่ยเอ๋อร์เองก็รีบเช็ดน้ำตาพลางปั้นยิ้มกว้าง ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียง
ชามเครื่องดื่มสมุนไพรเย็นในมือน้อย ๆ ของซู่เป่าก็คว่ำลงบนตัวเสวี่ยเอ๋อร์อย่างจัง!
เชือกแดงบนข้อมือของเด็กน้อยทอประกายวูบหนึ่งอย่างรวดเร็ว น้ำสมุนไพรเย็นฉ่ำกระเซ็
