บทที่ 43 สิ่งที่อาจารย์สอนมา ล้วนไม่เป็นเรื่องเป็นราว
จี้ฉางหัวเราะเย็นชา ก่อนถามอย่างนิ่งเรียบว่า “เธอ…ยืนรออยู่ตรงนั้นจริงๆ เหรอ?”
“ค่ะ” ซู่เป่าพยักหน้า
เธอยืนอยู่บนกระเบื้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสแผ่นนั้นอย่างว่าง่าย ไม่ได้เดินไปไหนเลยสักก้าว
แต่สุดท้าย พ่อก็ยังลืมเธอ…
ซู่เป่าเล่ามาถึงตรงนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าเล็กค่อย ๆ เลือนหาย เธอถามเสียงเบาว่า “คุณพ่อต้องการทิ้งซู่เป่าใช่ไหม?”
ความจริงแล้วเธอรู้ดี ตั้งแต่วินาทีที่คุณพ่อเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา เธอเข้าใจแล้วว่าตัวเองกำลังถูกทอดทิ้ง
คุณพ่อไม่ต้องการเธอแล้ว
เธอยืนอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน มีผู้คนมากมายเดินผ่านไปมา แต่เธอกลับไม่รู้ว่าควรเดินไปทางไหน
จี้ฉางนิ่งไปชั่วครู่ พูดไม่ออก
หึ… จริง ๆ แล้วเธอเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งนี่เอง
“ต่อไป ถ้ามีใครไม่ต้องการเธอ เธอก็ไม่ต้องการเขากลับ จำไว้นะ เจ้าตัวน้อย คนที่ทิ้งเธอไป ไม่มีวันสมควรได้รับการให้อภัย และไม่คู่ควรจะทำให้เธอเสียใจ”
ซู่เป่าพยักหน้าอย่างกึ่งเข้าใจกึ่งไม่เข้าใจ จากนั้นใบหน้าเล็ก ๆ จึงกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าของเด็กน้อย เปลี่ยนแปลงรวดเร็วราวกับท้องฟ้าเดือนมิถุนายน
หรืออาจเป็นเพราะตอนนี้ซู่เป่าเข้มแข็งกว่าก่อน มีลุงตั้งเจ็ดคน มีคุณตาคุณยายที่รักเธอ ความเจ็บปวดในอดีตจึงไม่สำคัญอีกต่อไป
“อาจารย์ สอนซู่เป่าเป็นแพทย์แผนจีนสิ! ซู่เป่ารู้เรื่องแพทย์แผนจีน แพทย์แผนจีนไม่ถูกจับ แถมยังได
