ิ่วอยู่เหนือแผ่นหลังของซู่เป่าอย่างไรอย่างนั้น…
ในสมองของหญิงชราผุดคำว่าผีสิงร่างขึ้นมาทันที!
“ซู่เป่า…” คุณนายซูกุมอกตัวเองไว้แน่น น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดหวั่น
ซู่เป่าเงยมองอย่างงุนงง เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าคุณยายตามเข้ามาถึงในป่าด้วย แถมยังมีอาการตกใจสุดขีด
เธอจึงรีบเหวี่ยงวิญญาณเด็กที่อยู่บนหลังลงพื้นทันควัน
ตุ้บ!
ร่างนั้นกระแทกพื้นดินจนส่งเสียงครางแผ่วเบา…
ซู่เป่าไม่ได้สนใจสิ่งนั้น เธอรีบวิ่งเข้าไปสวมกอดคุณยายไว้แน่น
คุณยายคิดว่าหลานสาวคงขวัญเสียจึงเตรียมเอ่ยปลอบ ทว่ากลับได้ยินเสียงเล็ก ๆ อู้อี้ของเด็กน้อยชิงพูดขึ้นมาก่อน
“โอ๋ ๆ นะคะคุณยายใจดี คุณยายไม่ต้องกลัวนะคะ ซู่เป่าอยู่ตรงนี้แล้วค่ะ!”
เดิมทีเธอยังพอกลั้นอารมณ์ไว้ได้ แต่พอถูกซู่เป่าปลอบโยนเช่นนี้ ขอบตาก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
“ซู่เป่า อย่าทิ้งยายไปแบบนี้อีกนะลูก!” คุณนายซูกอดหลานสาวไว้พลางสะอื้น
ใช่แล้ว… คนแก่อย่างเธอหวาดกลัวเหลือเกิน กลัวว่าซู่เป่าจะเกิดอันตรายจนไม่อาจแก้ไขได้
“ซู่เป่านิสัยไม่ดีเองค่ะ! คุณยายขา หนูขอโทษ…” ซู่เป่ายิ่งรู้สึกผิดจับใจ เธอลูบหลังคุณยายเบา ๆ
เธอรับปากคุณแม่ไว้แล้วว่าจะดูแลคุณยายให้ดีที่สุด เมื่อครู่นี้เธอกลับเผลอเรอทิ้งคุณยายไว้เสียอย่างนั้น
ฮือ… ซู่เป่าเป็นเด็กไม่รักดีที่ไม่รับผิดชอบเลย
ซูอีเฉินรีบตามมาถึงจุดเกิดเหตุ ก็พบภาพคนสองคนกำลังโอบกอดกันร้องไห้จ้า ทั้งผู้ใหญ่และเด็กต่างพากันสะอึกส
