ะอื้นจนตัวโยน
“เกิดอะไรขึ้น!” เขาพุ่งตัวเข้าไปหา ทันใดนั้นก็เหลือบไปเห็นร่างเล็กที่นอนอยู่ไม่ไกล จึงรีบกางแขนปกป้องคุณนายซูและซู่เป่าไว้ทางด้านหลังทันที
สมาชิกคนอื่น ๆ ในบ้านซูต่างก็เร่งฝีเท้าตามมาสมทบในเวลาไล่เลี่ยกัน
เจ้านกแก้วเกาะอยู่บนกิ่งไม้ไม่ไกลนัก มันกระพือปีกพลางแผดเสียงร้อง
“โย่ ๆ มีเด็กผี! มีเด็กผี! เช็กเอาต์!”
ซูอีเฉินหรี่ตาลงพลางก้าวเข้าไปเบื้องหน้า ใช้ปลายเท้าเขี่ยร่างบนพื้นให้พลิกกลับมา ทว่าเขากลับพบว่าไม่ใช่ผีสางที่ไหน แต่เป็นมนุษย์จริง ๆ
“เป็นเด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ ครับ” ซูอีเฉินเอ่ยบอก “ไม่ต้องกลัวนะครับ”
คุณนายซูกุมมือซู่เป่าไว้แน่นพลางถามด้วยความหวั่นใจ
“เด็กผู้ชายเหรอ? เขา… ตายแล้วหรือยังลูก?”
“ยังไม่ตายค่ะ” ซู่เป่าส่ายหัว
เมื่อครู่เธอนึกว่าเจอผีเข้าจริง ๆ แต่พอวิ่งเข้าไปดูใกล้ ๆ กลับพบว่าเป็นพี่ชายคนหนึ่ง
ท่านอาจารย์เคยบอกว่าช่วยชีวิตคนหนึ่งคน ดีกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น เธอจึงแบกเขาออกมาโดยไม่ทันคิดว่าจะทำให้คุณยายตกใจขนาดนี้
“ยังไม่ตายจริง ๆ ครับ” ซูอีเฉินย่อตัวลงตรวจชีพจรของเด็กชายก่อนจะยืนยัน
“ทำไมถึงมีเด็กมานอนสลบอยู่ในป่าลึกแบบนี้ได้” ซูอิงเอ๋อร์ขมวดคิ้วสงสัย
พี่น้องตระกูลซูต่างพากันรุมล้อมเด็กชายบนพื้น ในเมื่อยังมีลมหายใจ พวกเขาจึงพยายามหยิบยื่นความช่วยเหลือ
ซูอี้เชินเข้าไปตรวจสอบอาการเบื้องต้น ส่วนซูอิงเอ๋อร์รีบต่อสายหาหมายเลข 110 และ 120 ทันที
จี้ฉางล่องลอ
